…Bir zamanlar önünde olan o gizemli ve heyecanlı gelecek artık arkanda kaldı. Yaşandı, anlaşıldı; hayal kırıklığıydı. Özel olmadığını fark ediyorsun. Var oluşunun içinde sıkışıp kalmıştın ve şimdi kayıp gidiyorsun. Bu, herkesin yaşadığı bir tecrübe; her birimizin.
Spesifik şeylerin önemi yok; herkes herkes gibidir. Sen fani olduğunu fark edince, özelliklerini bir bir kaybedince, seni izleyen kalmayınca ve hatta hiç olmadıklarını fark edince, hiçbir yere varmadan sadece sürmeyi düşüneceksin. Hiçbir yere varmadan. Zamanı saymayacaksın. Şimdi buradasın: saat 7.43. Saat 7.44. Şimdi sen gittin.
Ana fikir şu: Bir yere varmaktansa daima yolda olmak en iyisi. Tartışmalardan ve vedadan kurtulursun. Yolculuk açıklama gerektirmez; bir refakatçi ister ve ihtiyacın olan da budur. Gezegene, renkli kalemlerle dolu bir kutuyla gelmeye benziyor. Okyanusta ilerliyoruz; etrafımızda kara yok, emin olabilirsiniz.
Kendimizin yazar, karakterlerin ise palyaço olduğu devasa bir Dostoyevski romanını beraber yazıyoruz. Dünya denen ve içine karıştığımız bu şeyin tamamı, yabancılaşmanın ne kadar heyecan verici olduğunu göstermek için bir fırsat. Hayat, herkeste bulunan şaşırtıcı anların zamanla birikmesiyle oluşan bir mucizedir. Dünya, bunu görebileceğimiz bir sınavdır. Görme duyumuz, daha ötesini görüp göremediğimize ilişkin bir sınavdır. Madde, merakımız için bir sınavdır. Şüphe, hayatiyetimiz için bir sınavdır.
Demek istediğim: Anlaşılmış bir hayat, yaşanmış bir hayattır.
Paradokslar canımı sıkar. Beni sıkan paradoksları sevmeyi ve onlarla birlikte olmayı öğrenebilirim. Ve çok romantik bir gecede kendi karmaşalarımla salsa yapabilirim. Gitmeden önce şunu unutma: Söylenenleri hatırla; çünkü hatırlamak, unutmamaktan daha çıldırtıcı bir etkinliktir…
