Biriyle küsmenin ne anlamı var? Hala onu düşünürken, o ya da bu şekilde görürken ve hatta duyarken konuşmamanın anlamı nedir? Ve konuşursan bunun yaptırımları ne olur? İşte bunları düşünürken iş çıkışı bir bira içmek için oturduğum barda “happy hour” muş. Ne saçma bir isim tercihi. Hangi çok mutlu insan böyle çok içer ? Ya da bu bize mutlu olacağımıza dair verdikleri bir söz mü? Ben çok sarhoş olduğumda genelde birkaç saat sonrasında ayrıca bir de pişman oluyorum. Bu pişmanlık da pakete dahil mi peki? Bira ile birlikte onun bedelini de ödüyor muyuz? Yalnız kalmışlığın hevesiyle başladığım gerçekten ilgimi çeken bir sürü aktiviteye ama aslında beklediğimi pek alamadım gibi, ne bekliyordum onu da bilmiyorum gerçi. Bir süredir herhangi bir şey herhangi bir konuda beni tam olarak mutlu edemiyor zaten. Gerçekten istediğim bir şeyle ilgili insanların yorumları neden önemli olsun ki ayrıca?
Bardan sonra kendimi markete sürükledim.
Şampuan reyonunda yine ne alacağıma bir türlü karar veremezken ve bana sunulan bu kadar alternatiflere küfrederek göz hizamda olmayan raflardan bir şey seçmeye çalışırken bir çocuk annesine üzerinde “dökülme karşıtı” yazan şampuanın gerçekten dökülmüyorsa saçlarını nasıl yıkayacağını sorup ağlıyordu.
Bazen yerimde öylece dururken sanki diğer her şey benden uzaklaşıp gidiyor ve benim bir dürbüne ihtiyacım oluyor. Raflar etrafımda sünerken ve çocuğun ağlayışları kendi kafa sesimi bile duymamı engellerken, ben herkese yukardan bakabilirken buldum kendimi. Yaprak gibi havada süzüldüğümü hissederek ve yere bastığımdan bile tam olarak emin olamadan kasaya ulaştım. Saçları daha kolay uzatmak için bir şampuan almışım . Eve gidince saçlarımı kestim.
Ucuz romanda ki gibi. Saçlarımı da kısaltmanın verdiği güçle kılık değiştirme ustası olduğumu düşündüm. Herkesin maske taktığı bir sokak gününde kendimi kılık değiştirme ustası olarak görmeyi tercih etmem komik geldi.
Camdan aşağı sarkarak yediğim çubuk krakere ,göz göze geldiğimiz bakkalımız gülümsedi. Ama her derde sigara yakılmaz ve her kadın da sigara içmez zaten. Sigaramı koltuğa yerleşince yaktım.
Amerika da silahlı saldırılardan öğrencileri korumak için sınıf kapılarını metal yapıp acil durumda dışarıdan açılmasını engelleyen kancalı kilitler takılmış. Benim de sorunlarıma bulduğum çözümler genelde bu şekilde oluyor.Yüzeysel ama pratik.
Eskiden insanlar mumun sönmesini istedikleri vakte göre kaşık ile düzenek kuruyormuş, yaratıcı çözümler. Şimdi ise bankamatikten para çekmeleri gerekse gerilen insanlar var etrafımda. İleri falan gitmedik gibi geliyor bazen, ya da ileri giderken geri gitmeyi başardık. Bir şeyleri başarmak için de çalışmak gerekiyor, çok çalışmak odaklanmak. Sizin odaklanma içeceğiniz ne?
Arkadaşlarıma sordum bunu, gelen ortak cevap kahveydi. Benim ise soda. Kahve daha çok sohbet içeceği gibi yani hem sıcak hem soğuk içilen bir şey sizde nasıl bir odaklanma yaratabilir? Soda öyle mi, gazı kaçtığında ya da ılıdığında iç bakalım. Kendi doğası zaten sana o masadan başka bir yere gidemeyeceğini hatırlatıyor. Oturmak ve çalışmak zorundasın yoksa sodanın gazı kaçtığı gibi senin de hayatın ve hayallerin, bir şeyleri değiştirebilme gücün her şeyin elinden akıp ya da buharlaşıp gidecek.
Soda içip çalıştığım böyle bir anda aklımda alakasız bir şekilde beliren soru şu: insanların yedikleri ayrılmalarına sebep olabilir mi? Mesela sarımsağı çok seven biri kokudan rahatsız olan biriyle yapamaz ya da bir mangal sevdalısı bir vejeteryanla. İçki içmeyen biri rakı masası sohbetlerini seven biri ile. Bir ilişkide en dikkate değer olmayan konu gibi gelir insana ama annelerimiz her gün ne yediğimizi merak etmekte haklı olabilir mi? Eskiden daha çok kafama takardım bunları ama artık ipimle kuşağım yaşlarındayım. Benimle aynı kültürde olan birini aramak gayet normal zaten. Hem zaten kültür stratejiyi sabah kahvaltıda yer. Öle zengin mengin birini aramıyorum yani. Ama sonuç iki şekilde de ortada, yalnızlık.
Belki biraz ayıp ama söylüyorum işte; bıyık büküle büküle kaytam , insan s*kile s*kile şeytan olurmuş. Ben illa ki büyüklü küçüklü renk renk günahlar işledim ve Menkür ile Nekir buna ne der bilmiyorum ama en çok işlemediğim günahın fedakarlığını yapmak koyuyor insana. Bir yüzük var gözümün önünde şu an hatıralarımdan yankılanan üzerinde bir klanın amblemi olan. Ve o klanın sloganı “ne obliviscaris” yani “unutma”. Bunun yüzünden almıştım onu, beni unutmasın diye. Ama unuttu biliyorum, ne garip unuttuğunu düşünmek de içimi rahatlatıyor. Böylece diyorum önüne bakar mutlu olur.
Bense uzatma kablosu olduğum hayatıma devam ederim. Pek bir ederim olmadan. Sizde bir eşya gibi düşündünüz mü hiç kendinizi? Bir yara bandı, rahat bir koltuk, yumuşak bir halı ya da benim gibi uzatma kablosu. Kendimi uzatma kablosu gibi düşünüyorum bu günlerde çünkü bir şeyi alıp başka bir yere çoğaltarak ve verimli bir şekilde ama gerçek bir katma değeri olmadan taşıyor. Benim gibi. Bağ kuruyor ama ait ya da sabit olamıyor. Bağ kurmak sevginin hem ödülü hem de bedeli değil mi zaten. Sanat gibi bir şey. Bence sanat insan beynini otopilottan çıkartıp bir anlığına da olsa şu an burada ne oluyor dedirten , çok derin yankılar uyandırmasa da düzeni bozan bir olgu. Sergiye gittim geçen Eylül toparlandı gitti Ekim ayı geldi malum. Ekim falan da gider ama gitmeden sanatçıları, sinemayı anlamak için biraz durmak istiyorum. Sanatla uğraşmak bir kariyer ya da gelişim hali değil bir salınım bence. Kırılgan ücretsiz çalışanlar tugayıdır sanatçılar. Ben bu tugayın bir parçası mıyım bilmiyorum ama bildiğim bazı şeyler var. Mesela bir taşı onbin defa havaya atsan da uçmayı öğretemezsin. Olayları olağan akışına bırakıp bir gözlemci gibi izliyorum artık. Zaten Borges ne demiş; göreli bilgi yani akıl ile elde edilen bir de mutlak bilgi var sezgi ile elde edilen. Ben mutlak sonsuzlukta boğuldum, bir şey olmuyor ama. Bir arkadaşım duygularımı hissetmeme, yas tutmama izin vermediğimi söyledi. Duygusuz olmuşum. Bunu biliyorduk zaten yani seziyorduk. artık değişmez mutlak bir bilgi gibi geliyor.
İnsan metafiziği çözüp fizikte temellendirmeye çalışıp duruyor zaten, ben de bu mutlaklığı bir noktada çözerim. Sıdıka izliyorum bu aralar, yaşıtlarım belki hatırlar. İzlemekten keyif aldığım tek diziydi çocukken. Sanırım hala öyle, Atilla Atalay kitaplarını okudukça o dili daha da sever olmuştum zaten. O zamanlar karikatür okumazdık tabi orta okul zamanım. Sıdıka ya geri dönecek olursak kendisi aptal sayılabilecek ailenin okuması ve evden dahi çıkması yasaklanan entellektüel, edepli aile kızı. Yıllarca evde dizini kırıp oturmak ve koltuk minderi olmak konusunda uzmanlaşan kızlardan, hayırlı bir kısmet bulması öğütlenenlerden. Evde oturarak nasıl bulacak demeyin artık neredeyse evlerimizin içinden caddeler geçecek, bulur elbet. Demem o ki bir kırlent hiç koltuk üzerine konmamışsa, konması düşünülmemiş ya da konuşulmamışsa, onun oraya konma fikri hangi noktada gelirdi aklınızda. Saçma geldi biliyorum ama değil, bir düşünün.
“ne obliviscaris ” aynı isimde bir müzik grubu olduğunu söylemiş miydim? Utanmaz bir absürd olarak bir normali merak etmek. Dışarı da nasıl oynayacağını bile bilmeyen çocuklar boş bırakılmış sims karakterleri gibi ortada dolanırken dinledim bir şarkılarını.
Tanrı belki eder yarattığına merhamet .
Yaşadığım şeyler hakkında yazmak ya da konuşmak da kötüyüm bazen koca bir yazıyı arada söyleyeceğim bir cümle için yazıyorum , geçenlerde tanıştığım bir cinayet romanı yazarı ise tam tersini savundu. Kaç leşi olduğunu sorduğumda ise sessiz kaldı. Ürksem mi dedim ama öldürse beni çok da umrumda olmayacağı için vaz geçtim. O da ürkmediğim için benden vazgeçti sanırım.
Bir ah çekiyordum derinden silikonlarım oynuyordu yerinden . Bir anda aklıma geldi pardon.
Yanlış insanın karşısında melek olsan kanat sesinden rahatsız olur . Bu da geldi aklıma.
Hayat çok hızlı geliyor bazen ve bazen de çok yavaş. Bugün Borges e neden taktım bilmiyorum ama yine ona geldi kafamdaki ipin ucu. zaman ve süre arasındaki farkı anlatmaya çalışmakla geçmiş hayatı. Bence genel göreliliğe de ilham olmuş ama benim anlatmayı bir deniyim: Limonata yaptığınızı hayal edin, limonu sıkmak, şekerin erimesi, soğuması belli bir süre alır ve bu hep sabittir ve bu maddi evrendir aslında. ama bunun zihnimizde karşılığı değişkendir. Örneğin siz çok susamış ve çöldeyseniz mesela çok uzun ama daha yeni 1 şişe şarap içmişseniz pek de canınız istemiyorsa çok kısa. Çok kötü anlattım ama konsept bu. Bana da bu aralar hayatımı yavaşlattım gibi geliyor, ama içimdeki bu fazladan enerji ile ne yapacağımı hiç bilemiyorum. Belki tamamen durdursam çözüm olabilir. Anlık bir istek değil ama genel olarak ölmek istiyorum. Bunu da ilk düşündüğüm anı hatırlıyorum hayatı durdurmak dediğimde. Daha çocukken bile uyku sorunu yaşardım , anneme gittiğimde güzel şeyler düşün gelir uykun der gönderirdi, gelmezdi. Öyle bir gece hayatta ne istediğimi amacımı bulmuş olmanın haklı gururunu yaşarken çok sonraları bir gün korkularım bana bıçak çekti ben de kahpe gibi kaçtım oradan. Korkularımı anlattım sevdiğim birine dedim yapamıcam artık bana aaa olur mu öle sen ne güzel yazıyorsun halbuki dedi. Bazen başkası için çok kolay olan yaptığını bile fark etmediği şeyler size ışık olu veriyor, umut oluyor.
İnsanlar bazen mesela bir kafe de yiyecekleri tatlıya bu bitmiş en çok bu istenmiş diğerine dokunulmamış diyerek karar veriyor ama o dokunulmayanın suçu var mı? yok. Sorun o tatlı da değil ilk gelen kişi onu seçmedi diye bir anda en kötü tatlı olabilir mi? Böyle olmadığını biliyorum ama yine de insanlar hep zaten tercih edilene gidiyor. Eski sevgilisine dönmek gibi. Bu başka birini daha iyi ya da kötü yapar mı? Belki mutsuz yapar, özlem dolu, arkadaşını yanında isteyen biri, merak dolu ama bu etiketlerden de bıkmış biri. Belki sadece mağdur biri. Bu mağduriyet nereden geliyor?
Hepimiz bir şekilde bu dünyadaki varlığımızı haklı çıkartmaya çalışıyoruz ve çıkaramadığımızda da ya beceriksiz, bir baltaya sap olamadı deniyor ya da depresyona girerek tüp potansiyellerimizin üzerine benzin döküp yakıyoruz. Çünkü depresyon öyle birşey ki bir kere başına geldiğinde artık yakın bir dostun gibi olur ara ara yoklar. Gerçi bu kötü bir şey olmak zorunda da değil. Depresyon bir bakımdan olduğun durumu beğenmeme, ait hissetmem ve değişim isteme halidir. Dönüşümün sancıları.
Bizi bir de ne depresyona sokar biliyor musunuz, sizin ilginizi sevginizi sömürüp sizi bir havalara uçuran sonrasında yok sayan antibiyotik gibi 12 saatte bir var olan insanlar. Ama en azından ben artık kendi dertlerimle bile uğraşmadığım yaştayım, bir de dışarıdan dert ithal edemicem.
Yarış atı gibi yemleniyoruz tımarlanıyoruz hazırlanıyoruz hayata ve diğer her şeye , kaybedince de yüzüne bakılmıyor dışarısı da böyle bir yer. Cehaletin kör karanlığı beynimizde ışık söndürme eğlemi yapıyor ve biz bunu umursamaz oluyoruz. ama şu da var yüksek bir yerden derin bir havuza atladığınız anı hayal edin, bir tekneden denize ya da mesela. O kadar derine gidersin ki artık çıkamam buradan sanırsın, öldüm. Tam o anda ayağın zemine değer ve itiverirsin kendini yukarı. Korkundan eser kalmamıştır hatta yerini coşkuya bırakmıştır. Ben de oturmuş coşkuyu bekliyorum dibe çökerken.
