Yazı

Mutlu Olmak Üzerine

Celladı kurtarıcısı olarak gören toplum kasabın bıçağını yalayan aptal danaya benziyor. Yaşadığımız dünyanın özeti bu gibi geliyor.

Dün bana çok garip bir şey oldu, inanır mısınız bilmem ama mutluydum. Bana bu durum garip geldi çünkü etrafımdaki insanlarda ve etrafta gözlemleyebildiğim insanların tamamında konsantre bir dertlilik hali mevcut.

Ama konu eğitim, kariyer, evlilik vb. de değil. Bahsettiğim insanlar toplumun belirlediği ihtiyaç hiyerarşinini karşılamış ancak “ee ben şimdi ne yapacağım?” durağında bekliyorlar. Kime bahsetsem mutluluğumdan sirkte bir hayvan görmüş gibi baktıklarını gördüm gözlerinde. Hal böyleyken onların yanında mutluluğumu koruduğumda onlarda çocuğuna kitap oku demeyip yanında kitap okuyan ebeveyn etkisi yarattığımı fark ettim. Nasıl mutlu oldum, neden böyleyim?, Nasıl başardım? sorularına cevap vermeye çalışırken sadede geldim. Artık bir amacım var gibi, potansiyelim gözle görülür hal aldı ve hayatımın düzenini, yapısını bu potansiyel doğrultusunda şekillendirme gücü hissedebilmeye başladım ve bu harika.

Kimseye didaktik yaklaşmak istemiyorum ya da klasik TEDx konuşmaları gibi sahte motivasyon da basmak istemiyorum ama insanın boşlukta savrulma hissinden sıyrılmasını sağlayabilecek, hayata karşı umudunun en zinde kaldığı bir dönemdeyim ve en güzel yanı da bunun bir yaş sınırı olmadığını bilmek. Acelen yok, zaman, mekan sınırın yok 70 yaşında birinin bahçesini güzelleştirme hayali ile o potansiyeli görerek çabalaması, erken kalkacak bir nedeninin olması nereden baksan çok güzel.

İçinde yaşadığımız hayat döngüsünde sürekli olarak tüketime ve sonu gelmek bilmeyen bir tatminsizliğe ve şikayet haline hapsolduk. Kendimizi başkaları üzerinden tanımlamak artık çok yorucu geliyor. Çalışan, evlat, anne, baba, kardeş, tüketen hepsi için bir başkasına ihtiyacın var. Mesela yazar, ressam, marangoz bunların hiçbirinde başkası yok. Ne olursa olsun tek başına o sıfatta var olabilirsin. Buna özlem duyuyorum şimdi.

Biliyorsunuz koyun var olduğu için çoban köpeği ve kurt var. Yani koyun; çobanı, çoban köpeğini ve kurdu var eden temel güdü. Sizin diğerlerini besleyen varlığınız nereden geliyor?

İnsanlara bakıyorum söyledikleri doğru ama düşündükleri ve yaptıklarına baktığımda gördüğüm tezatlık hayret uyandırıyor. Etrafımda konuşulanlar , konuşanlar haklı ama bunu anlatış biçimleri o kadar yanlış ki demek ki bunun da ahlaki bir yanı var. Dikte etmek insanları zorla değiştirmeye çalışmak ne kadar etik?

İş yerindeki dünya da kendimi yapılacaklar listesi olan sisifos gibi hissediyorum.

To Do:

Taşı yukarı it

Taşı yukarı it

Taşı yukarı it

Herkesin bu kadar kişisel gelişim , anti depresan bağımlısı olduğu bu günlerde belki de çözüm dışarı da değil tam da kendi içimizde kendi muktedirliğimizdedir. Pisliklerin bir nehir yatağına birikip yolu tıkaması ve kuraklıklara sebep olması gibi belki de benim de akışımı tıkayan yoluma taş koyan sebepler vardır ve bunlar mantıklı olmak zor değildir.

Bir de şunu düşündüm bugün; tek başımayken ben kimim? Yani yanımda kimse yokken ve varlığıma şahitlik edemezken kim olarak var oluyorum? Bu düşüncenin aklıma gelişinden bahsetmem gerekiyor. Çok gri hissettiğim bir günde her şeyin siyah beyaz göründüğü bir anda yürüyüşe çıktım ve yanımdan mavi saçlı kabarık sarı montlu biri geçti ve bana hayatta hala renkler olduğunu hatırlattı. O sarı montlu içimde bir yere dokundu bilmeden bile, hiç hissetmeden çabalamadan hissettirdi bana. İşte böylece ben de merak ettim sadece varlığımla kime dokunduğumu. Belki de o kişilerde saklıdır benim sadece benken kim olduğum.

Size son bir soru. Sizin bu hayatta ki yetenekleriniz neler ve eğer yarın ölseydiniz üzülür müydünüz? Sadece kendi adınıza cevaplamalısınız bunu. Cevabınıza göre özünüzden biraz fazla uzaklaşmış , hayatta var olma amacınızın yakınında bile olmayabilirsiniz.

Dünyaya marangoz olarak atanmış üstün bir yeteneğin kurumsal hayatta güvence için itaat etmesi gibi boşa gidiyor olabilirsiniz. Olmaya da bilirsiniz.