Yazı

Yüz Kiloluk Bir Zenci

Ben, Müge. Bir sürü farklı şeyle ilgileniyorum ve yaşlanıyorum. Bedenen zaten ama zihnen daha da fazla. Ve yaşlılığın bana öğrettiği bir tek şey varsa eğer hayatın mucizelerle dolu bir yer olduğu.

İnsanların apartmanlarda üst üste yaşaması, bisikletin sadece iki tekerleğin hatta bazen tek tekerleğin üzerinde gidebilmesi, uçakların havalanmaları değil belki ama konmaları, bunların hepsi birer mucize bence.

Mucizelerin en büyüğüde ne biliyor musunuz? Yaşlanmak. Her iki tarafı ayıran çizginin ortasında öylece durmak. Dönüp istediğin tarafa uzun uzun bakabilme mahareti. İster yaşama bak, ister ölüme. Bu güç bazen insana o kadar fazla geliyor ki ne yalan söyleyeyim şimdiki aklım olsa yaşlanmazdım diyorum.

Yaşlılığın güzel tarafları da var tabi, mesela biz yaşlı insanlar hiç istemesek bile her şeye inanmaya hazırız, özellikle de mucizelere. Çünkü kalplerimiz o kadar çok hayal kırıklığı ile doludur ki her zaman yeniden başlamayı hak ettiğimizi düşünürüz. Son düdükten önce son bir fırsat, volelik bir orta, bi temdit penaltısı. Bir sabah uyandığımızda bir bakıcaz ki her şey değişmiş. Tekrar 25 yaşındayız ve yataktaki yanımız boş değil karşı apartmandaki merak uyandıran yanımızda yatıyor. Ama her sabah uyandığınızda bakarsınız ki her şey yine aynıdır. Yine aynı sabahlardan bir sabah yine aynı yataktasınız ve yanınızda yatan o karşı apartmandaki fıstık değil sizin kediniz. İşte yaşlılığın en güzel kısmı budur, bilmem kaç yıldır her şey hep aynıdır. O kadar yıldır güneş yeniden doğuyordur, demek ki hiçbir şey değişmeyecek. Ya da demek ki her  an bir mucize olabilir. Demek ki karşı apartmandaki yavrum gülümseyerek beni çağırmak için bugünü bekledi. Demek ki büyük gün bugün.

Uyandım yine maalesef, çiçekleri sulamamışım. sabah sabah espiri yapmak istiyor canım , başka şeyler yapmak da. Gökyüzüne bakıyorum işte ne göreceğimi bile bile. Balkonda oturmuş ben dururken giden bulutlara, ben giderken duran aya ve genel olarak da güneşe bakıyorum.  Düşünüyorum. Hiç hayal gücüm yok mu benim ve veriyorum cevabımı. Zamanla hayal gücümün yerini dayanma gücü aldı. Düşlerimin yerine de irademi koydum. Yani hayal gücüm zayıf ama iradem güçlü öyle mi cidden? İradem güçlü değil benim tutkularım zayıf, anlıyorum artık.

Bunları bilgisayarda yazmam ne garip geldi bir anda. Oysa kağıt kullanırdım eskiden gözyaşları ve sigara dumanları arasında boğulurdum. Bu mucize sayılır mı ? yoksa tutku azlığının ispatı mı saymalı?

Melek oldum, şeytan oldum gülümseyerek. Benim ne işim var burada?

Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten

İyi nişan alırdı kendini asan zenci,
bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
sizden iyi olmasın, boşanmada birinci
çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen

Etrafta dolanıyorum ve çoktan ölmüş, her an ölecek ve hiç ölmeyecek insanlar görüyorum. Ben hangisiyim ? En yaşlıları! bir gün çoktan ölmüşüm ve topraksız gömülmüşüm diğer gün hiç ölmeyecek birinin aklından hiç silinmeyecek olanım. Hayat dediğin bu zarları bozuk oyundan bana çıkan rollerin her birini tek tek oynuyorum. Kiminde duyguyu tam veriyorum kiminde deneyimi hissetmenin yanına bile yaklaşamıyorum. Ölmekten değil birinin zihninde öldürülmekten korkuyorum. Kendime küfrediyorum sonra ilk iş terbiyeye davet ediyorum kendimi ve gelemiyorum daha önemli işlerim yüzünden.

Ölüm diyorum belki de bir çeşit zaman yolculuğudur, ikinci bir şans. İlk denemede yapamadıklarımızı yapabilmek için yaratılan bir ihtimal daha. Ya da her ölümle birlikte zamanda bir saçak oluşuyor ve birinde hala yaşadığın durum devam ededuruyor. Bu mantıkla hangisini görmek istediğimizi seçip bir diğer saçağa bir ağaç dalı gibi zıplayabilir miyiz? Ama önce biraz kol çalışmamız gerekebilir.

Beni herkes öldürdü bir ben öldürmedim. En çok korktuğum ölmek değil öldürülmek mi demiştik. Düzeltiyorum hiçbir şey den korktuğum falan yok.

Bu sefer kendimi hayata bırakacak değilim. Bu sefer kararları ben vereceğim. İşte bir insanın düşebileceği en ulvi hata: kibir. Her şeyin en iyisini kendinin bildiğini düşünmek, kazanacağından emin olmak, başka insanların hayatlarının senin için hiç bir öneminin olmaması, onlar sen varsın diye vardır, sen daha iyi yaşa diye. Hatta bazen seni o kadar rahatsız ederler ki bunların sayısı ne kadar az olsa o kadar iyi dersin kendi kendine. Bu yüzden de hastalıklı bir meydan okuma içinde oradan oraya saldırır, savrulur durursun. Ve bu uğurda yalan üzerine yalan söylersin. Ve bu yalan bazen o kadar büyür ki kendine bile inanırsın ve zamanla kendini kandırman imkansız hale gelir. İşte o zaman bir tane daha kendine ihtiyaç duyarsın. Senin gibi olmayan ikinci bir sana. Mesela bir kadına ya da erkeğe.

İnsanlar yaşlanınca bazı şeyleri daha iyi anlar derler, size bir itirafta bulunayım mı? Ben işte aynen böyle hissediyorum. Hayatım boyunca belki de hep bir mucize bekledim, nasıl derler şimdi: gerçek üstü bir atraksiyon! Fakat mucizenin içine o kadar baktım ki şimdi beni ancak gerçek bir şeyler beni bu mucizeden kurtarabilir. Bunu anladım işte, gerçeğin kıymetini.

İçine girip çıktığım insanlara bakıyorum, zihinlerde değiştirdiğim bedenlere, duygularını hissettiklerime. Bir tek kendime bakamadım kendi gözlerimle.

İyi değilim, beni neden buraya getirdiler, neden gittiler, siz bana ne yapacaksınız?

Hayatta duyduğum en büyük yalan gerçeğin görece olduğu yalanı. Neymiş efendim, gerçek kişiden kişiye değişirmiş, herkes nasıl algılarsa öyle inanırmış. Halbuki mühim olan nasıl algıladığımız değil neyi algıladığımız. Mesela bir insanı düşünün, siz onu aptal olarak gördüğünüz için aptal olduğunu düşündüğünüz anda, gırtlağınıza kadar kibre batmışsınız demektir. Bunu nereden mi biliyorum ? Ben o kadınım ve aptal falanda değilim. Bilirsiniz insanlar belli yaştan sonra yaşını gizleme isteği duyarlar, bu durum zihinsel ya da duygusal yaş için de farklı değil. Hepimiz ” hissettiğimiz yaştayız” ama bunun ne kadarını göstermek isteriz? Bunun aslında yaşlılık korkusu ile bir ilgilisi yoktur. Ölüm korkusu ile bir ilgilisi vardır. Ve eğer işiniz öldürmekse ölmekten en çok siz korkarsınız.Öldürülmekten mi demeliydim yoksa? Peki öle diyelim.

Ölüm korkusu için hiçkimsenin yapabileceği hiçbir şey yok. Fakat yaşadıklarım bana şunu öğretti ki öldürülmekten korkanların yapabileceği tek bir şey var, kendini hapsetmek. Mesela kendinizi bir odaya kilitleyip 4 duvar arasına hapsolabilirsiniz, ya da bir koruma ordusu beslersiniz ve etten bir duvarın arkasına hapsolursunuz. Ama hem özgür olayım hem de duvarın içinde gibi güvende olayım diyorsanız size önerebileceğim bir tek hapishane var, kendiniz.

İnsan korkuya kapıldığında ilk iş kendine kaçarmış. Ve bir süre sonra kendine yepyeni bir alem yaratır, orada yaşamaya başlarmış fakat bilirsiniz insan çabuk sıkılan bir hayvandır. Bu yüzdendir ki zamanla yalnızlıktan bunamlamaya başlar ve gömüldüğü kendisinde yeni yeni insanlar yaratır. sonra onlarla dertleşmeye giderek de didişmeye ve en sonunda da çatışmaya başlar. Peki o zaman ne yapar? Dışarı kaçar, ama artık başka bir insan olarak!

Yani özetle kendinizi sıkmayın, geldiği gibi yaşayın ve ölümden de korkmayın. Çünkü ölümden korkan yaşamdan da korkar ve korku ruhu kemirir.

Devlere inanır mısınız? Hani şu masallardaki yaratıklara, insanlardan 100 kat daha büyük kötü yaratıklara. Bunlardan iki tanesi (karı-koca) evde otururken adam karısına “kalk bir şeyler hazırla” demiş. Kadında tembelin teki, bununla uğraşmak yerine gidiyor kocasına bir paket kraker getiriyor. Paketin içi insan dolu. Koca soruyor bunlar ne diye karısı cevaplıyor “hayır, hayır krakerleri”. Açıyor paketi bizim dev iki tane insan atıyor ağzına bu sırada insanlar bağırıyor “hayır-hayır-hayır” diye. İşte böyle bir gün bir şölene davet edilirsin ve sonra bir bakmışsın yemek listesinde adın yazılı. Hayat da işte tam bu değil mi?

Kendimi aptal durumuna düşürme biçimlerimin bir listesini yapsam iyi olacak galiba ama çok da kafama takmıyorum bir ölüden bahsediyoruz nasıl olsa ve ölüler arkalarından konuşulmasına pek de aldırış etmezler. Biliyorum, bir de ölülerin nabzı çok hızlı atar, şahsi tecrübemden biliyorum.

Saçmalıyorum, gerçekten saçmalıyorum ama yapılan işin saçmalığı seyirci sayısı ile doğru orantılı değil mi? O zaman pek de sorun yok çünkü varlığıma şahitlik eden pek de kimse yok.

-Seni seviyorum de!

+Seni seviyorum

-Yalan söylüyorsun.

Yaşlanmak gerçekten büyük mucize ama ben artık ondan daha büyük bir mucize olduğunu biliyorum o da ölmek. Çünkü hayat başlayan bir şey olduğu gibi biten de bir şey olmalı. Yaşadığınız en iyi seksi düşünün, en iyi yemeği, en iyi maçı. eğer bunlar hiç bitmeyip hala devam ediyor olsalardı en iyi değil, en sıkıcı olacaktır. Hayatta iyi ki ölüm var da her şeyi yerli yerine koyuyor.