Uyuyamadım. Ben de kendimi yine burada buldum. Selam.
Geçen akşam dışarı çıktığımda bir bar tuvaletinde sıra vardı, buraya kadar normal geldiğini biliyorum ama pisuarların hepsi boşken erkekler tuvaletinde sıra olduğunu görseniz ne düşünürdünüz? Ben bunun sebebinin beyaz bir toz olduğunu biliyordum.
İçinden geçtiğimiz bu günlerde Simulacra and Simulation’a tekrar bir göz atmak istedim (Evet Matrix’i tekrar izledim) . Baudrillard acaba harita teorisinin bu kadar ileri gidebileceğini düşünmüş müydü? Kısaca teoriye göre haritacılar, gerçek olan bir şehrin bire bir ölçüsünde bir şehir inşa ediyorlar; bir noktadan sonra insanlar gerçek şehri bırakıp bu sahte olanda yaşamaya başlıyor. Çok kötü anlattım, biliyorum ama önemli olan şu ki, bizler de gerçekliğin sadece kabuğunu aldık ve içindeki gerçeklik çölünde yaşadığımız bu hayata bazen anlam vermekte zorlanıyorum. Evlere, sokaklara bakıyorum da, insanın kendi yarattığından kendini böyle mahrum bırakabilmesi hayretler uyandırıyor. Gerçekten aynı gün sağ ön tamponu kırık 10 araba gördüm, bu hata değil de ne?
Bir solucan bile yaratamayan insan, onlarca Tanrı yarattı ve her şeyden olduğu gibi ondan da kendini mahrum bıraktı. Tanrı nerede? Tanrı yok diyorlar.
Yalnız değilim; tam olarak yalnız hissediyorum da diyemem ama bundan başka ne diyebilirim bu duyguya, bilmiyorum. O yüzden şimdilik yalnızım diyelim. Yaşlandım sanırım ve hayatıma yeni birini almak imkansız geliyor, bu sadece benimle ilgili değil, artık “diğerleri” de benimle benzer hislerde ama bu his insanları birbirine yakınlaştıran cinsten değil, ne yazık ki.
Her şeyi bir biçim, kendimi bir içerik olarak algılıyorum. Elimde değil, benden başkalarının, ötekilerinin varlığı bile meçhul iken başka bir şey yapamıyorum. Bencillik değil bu, dümdüz yalnızlık hali. Durduk yere nedenini bilmeden ağladığınız olur mu? Acaba gerçekte neye ağlıyorum? Herkesi biçim, kendimi içerik olarak hissettiğim bu hayatta her şeyden bedenimle izole edilmiş hissetmek mi beni üzen? Yoksa bunun getirdiği hapsolmuşluk mu? Bu işkence sayılır mı? Peki kim ediyor bu işkenceyi bana? Siz de böyle hissediyor musunuz, bir an bile olsa? Hapsolmak, iyi de nereye? İş yerine mi, topluma mı, aileye mi, eve mi, dünyaya mı? Yoksa basitçe kendimize mi hapsolduk? Belki de bu yüzden kendimle bu kadar konuşuyorum ya da sizinle. Kendimi olabildiğince çoğaltıp yalnızlığımı içime sindiriyorumdur?
Bugün üniversite günlerinden konuştuk bir arkadaşımla hamamda soda içerken. O günler o kadar uzak geliyor ki, benim başıma geldiğinden emin olmak için dönüp o günlerden bana yadigar arkadaşlarıma bakmam gerekiyor.
Kendimizi o kadar düşünmüyoruz ki, atmam gereken mailler, çözülmesi gereken sorunlar, düşünülen ve iyi ki var olan insanlar, akla gelenler, hiç gitmeyenler. Hepimiz jet motoruyduk, hatırlıyor musunuz o günleri? Birine itiraz etsek, bir yerden başka bir meslek duysak, bir soru fazla çözsek, hobimize daha fazla zaman ayırsak, daha cesur olsak… Her şey bambaşka olabilirdi. Olabilir miydi? Sanmıyorum. Hayat 7 tepe, hep bir yokuş, hep bir iniş.
Bazen rüyalar görürüm, hayatta sözde başardığım şeylerin elimden alınması ile ilgili: yazı yazmayı unutmak, üniversitede ders kredilerimde hata yapılmış olması, işte başardığım projelerle ilgili hatalar çıkması ve niceleri. Bütün bunlardan uyandığımda David Hockney’in Hotel Acatlan Second Day tablosuna baktım bir gün (bu yazının da kapak resmi olur) ve aklıma bir an geldi. Size ve biraz yaşamış herkese de tanıdık gelecek o an:
Birini ilk gördüğünüz ana gidelim mi? Hiç tanımıyorken o kişi sevdiğin her şey olabilecekken, onun sevdiği her şey olabilecekken, tüm ihtimallerle önünde dururken ki ana… Bu biz de olabiliriz bir başkası için. Sonra tanırsın o kişiyi, sınırlar belirmeye başlar, yaptıkları, yapamadıkları, yapmadıkları, yapmayacakları… Hop, o sonsuz ihtimal denizi bir anda ya da yavaşça bir damla suya döner. Daha da kötüsü, kimseye güvenmezken, hatta kendine bile güvenmezken — sonuçta yazı yazmayı bile unutabilirsin aniden — o kişiye güvendiysen, o bir damla suya hapsolup çıktığında bile özlüyorsan, tek söyleyebileceğim yazık sana, tabi bana da. Bu his ile tuvaletteki o beyaz tozun kokusu aynıdır, insanda sohbet etme isteği uyandırır ikisi de.
Sohbet ettikçe ne olur bilirsiniz, biraz daha sohbet edersiniz tabi ve konu bir şekilde isteklere, dileklere falan gelir. Nedense bu anlarda aklına getirmeden edemediğim bir söz var; “Tanrı sadece cezalandıracağı zaman insanın isteklerini yerine getirir.”
Kendi sınırlı algımıza bakıyorum da, derin bir bilinmezliğe hapsolmuş haldeyiz. Belki her şey, duyularımızın bir oyunu ya da zihnimizin bir tasarımından ibaret. Yani bu dilekleri kendimizden istiyoruz ve yine kendimizi mahrum bırakıyoruz. Solipsistik bir bakış diyebilirsiniz ama bu yalnızlık hissi bana artık dünyada gerçekten yalnızca ben mi varım dedirtiyor. Geri kalan her şey, her varlık, her renk, her an, yalnızca zihnimde var oluyor ve yok oluyor. Ama sonra yukarıda tarif ettiğim o sınırsızlık denizi anına bakıyorum ve tam da bu belirsizlik yaşamı değerli kılan bir şeydir. Asla bütünüyle bilemeyeceğiz. Ama bu sınırlılık bizi bir yandan da özgür kılar; kendi dünyamızı, değerimizi, anlamımızı yaratmamıza izin verir. Bu dünya, belki de kendi anlamına kendiliğinden doğar, tıpkı sabahları kış güneşinin ufka doğması gibi. Hayatın, tüm belirsizliğine ve geçiciliğine rağmen, kendiliğinden güzelleşme çabası işte tam da bu.
Gecenin bu saatinde uyuyamamışken ve yorgunken, bar tuvaleti kapısında başlayıp sokaklara, kendime ve kabuslu gecelerimden tekrar umut dolduğum bu anlara taşan hayatı sorgulamam sanırım bu satırlarla son buluyor. Artık kendimi manzarasından şikayetçi bir yolcu gibi görüyorum. Her anı bilmesek de, bir anlamı inşa ederek ilerleriz, yolculuk ettiğimiz koltuğun camına güzel bir resim falan çizeriz. Her belirsizlik, her bilinmezlik, hayatın kendiliğinden akan güzelliğinin içine karışıyor. Bu yolda yaşadığımız her şey, içimizde taşıdığımız dünya ile birleşerek, yalnızlığımızı da aşacak.
İyi geceler.

