İnsanlar hep anemilerine çare olabilecek taze kan peşindeler . Yaşanan her sorunun sebebi genelde bir insanken çareyi de yine yeni bir insanda aramak hangi aklın ürünü bilmiyorum ama genel bir hastalık olduğu da kesin.
Kapıyı çarptığında kilidin yuvasına oturuşundaki o dayanılmaz ses bana bitse ne bitmese ne diye düşündürmüştü. Ama artık zaten bunun bir önemi de yok.
En sevdiğim renk sarı ve kişilik testinde de her yeri sarıya boyamışım, bunları öğrendim. İletişimim güçlüymüş, insanları anlayıp bir arada tutarmışım ben. Doğrudur da ama kendimi bir arada tutma gayem de devam ediyor. Kendimle ilgili diğer öğrendiklerim ise şu şekilde ; eğlenceli ve renkli kişiliğe sahip, sosyal ve girişken, esprili ve pozitif enerji yayan, konuşkan, konuları rahatlıkla hikayeleştiren, iyimser ve insan odaklı, biraz dağınık ve unutkan, meraklı. Bir testin beni benim tanıyamadığım şekilde tanıması ne ilginç.
Herkes bir diğerinin gözünde farklı biri, yıldızının barışması diyorlar ama benim ya da sizin yıldızımınız kendinizle barışık mı? Eğer barışıksa kendini seven değilse sevmeyen biri oluyoruz sanırım. Bu kimseyi kötü falan yapmıyor, sadece dönüp bir yıldızınızı kontrol etmek zorunda yapıyor.
İnsanlar bazen biri yarım sanıyor, iki yaparak tamamlamaya çalışıyoruz ama iki lanet bir sayıdır. Her zaman üçe koşar ve üç de çok sıkıcıdır, dört olsa en azından okey oynayabilir ya da bir müzik grubu kurabilirsin.
Bugünlerde kendime soruyorum, yalnız mı hayatıma devam etmek istiyorum? Kaliteli yalnızlık , sex and the city özentisi miyim diyorum bazen de. Evlilik, hayatımda kimse yokken düşündüğüm bir şey değil, doğal olarak ama sanırım garip bir çekiciliği olan birini arıyorum. Sabah güneşine karşı birlikte uyanabileceğim, hiçbir zamana ait olmayan, hem biraz sokulgan, hem alıp başını giden, hem biraz çapkın hem de sadık biri. Böyle biri var olabilir mi? Bakıcaz.
Ümran’ın, kedimin en sevdiği oyun saklambaç. İşin komik kısmı adını söylediğimde saklandığı yerden beceriksizce bir miyavlama duyuluyor. “Ümrannn neredesin, a a nerede acaba?”, “Miiiiio” . Miyavlama işinde beceriksiz olduğu kadar saklambaçda da beceriksiz anlayacağınız. Ama başarılı olduğu konular da var mesela yeterince küçük eşyalarımı alıp bir yerlere sıkıştırmak, bir daha asla bulunmamak üzere. O kadar sevimli ki kızamıyor değilsiniz, kızmak aklınızdan bile geçmiyor. Yine bir şeylerin görünüşüne göre yargılara vardık, çok şükür.
Neyse hikayede biraz da önemli gelişmeler oluyor. Bugün bir editör ile görüştüm, iyi bir yayın evinin editörü. Ben şok tabi, beni aradılar çağırdılar, görüştük. Yazılarımı takip etmiş kendisi, okuyucularımdanmış ve sevmiş de. Vaoov. Her yıl iki yerli tanınmamış yazara şans veriyorlarmış, istersem bunlardan biri olabilirmişim ve bu şansı kullanmalıymışım. Ama bir şeyler eksikmiş ne olduğunu bilmiyormuş. Hayat da böyle değil mi? Bir şeyler eksik ama bilmiyoruz. Ona kitabını yazmak istediğim kendi hikayemi anlattım biraz, heyecanlandı. Yaz getir dedi, nasıl yapacaksam artık göreceğiz.
Ayıp, yasak, günah üçgeninde hayatı geçen kadınların arasında sokakta yürürken kendime kurduğum şeytan üçgenimi düşündüm. Onlar gibi miydim, ya da değil miydim? Değilsem bu çok mu belli oluyordu? Her şeyden mola alabiliyorsun, okul tatile giriyor, işten izin alıyorsun. Ama ilişkiler başladı mı ilelebet devam etmesi istenen bir nehir ve boğulmaya izin yok. Tabi bir şeyin insanın kalbini kırması için yanlış olması gerekmiyor. Hayat her hali ile harikulade güzel ve harikulade saçma bir şey zaten, değil mi?
Anladım ki dünya bize bir hediye sunmuyor, bir hayat vermiyor. Eğer istiyorsak onu çalmamız gerekiyor.
Sanki hissettiğimiz bazı duygular ithal gibi geliyor mu size de? Yani hissetmediğimiz halde hissettiğimizi düşündüğümüz, adını yanlış koyduğumuz duygular ya da hikayemize “cuk” oturacağı için alıp içine koyduğumuz duygular var mı? Mesela sevgilisi olmak ister insan birinin bir adı olsun. Annem akşam ne yiyeceğin belli olunca rahat edersin derdi, sabahtan hazırlamamı söylerdi akşam yemeğimi. Sevgili sanki akşamın da adını sabahtan koymak gibi geliyor , rahat etmek için. ama rahat etmek için birbirimize kapuska muamelesi yapmamız normal mi peki? Evet akşama kapuska var. Halbu ki fahişe olmak ya da ikinci kadın ne kolay. Göğüslerini, kalçalarını seven, seni neden sevdiği belli olan biri. Çünkü iyi bir kadın olmak çok yorucu bazen, anlıyorsun değil mi? Sürekli doğruyu yapamaz insan, bazen bardaklar biter ve kavanozdan içersin çayını.
Bahsettiğim kapıyı çektiğinde dili bozuk olduğundan tam oturmayan bir kilittir belki aradığımız, kapatmak için geri dönmek zorunda olduğun.
Bazı durumlarda kendimi idare etmem gerektiğini anlıyorum. Her kapışmanın, karşılaşmanın, yüz yüzüne gelmenin, ters yüz etmenin ,her neyse her mevzunun kendine göre bir kum saati, bir vadesi olduğunu biliyorum. Diyeceksiniz bir akşam öyle iken diğerinde böyle olamazsın. Ama hatırlatırım kişilik testim de unutkan çıkmışım. Bu neden sürekli defterle gezdiğimi de açıklıyor, bana benzeyen defterlerimle. Yazıların üzerine resim çizilmiş, sayfası bittiği için arasına kağıt sıkıştırılmış, market fişi orasından burasından sarkan ve ıslandığı halde onu başka yere geçirmemek için iki kapağı arasında tutan defterlerim. Yapılacaklar listemle, hayal ettiklerimin, yazmak istediklerimin kenarına not alınmış telefon numaraları olan defterlerim.
Ben daha kendime sınır koyamazken kime nasıl gitme derim? Ben de geleyim mi? Ancak isteklerini kabul edebilirim. Ne kadar ağır olursa olsun kimsenin gerçeğin birazı ile yetinmemesi gerektiğini düşünüyorum, gerçeğin hepsine ihtiyacın var.
İntihar eden bir barbie hayal edebiliyor musunuz? Hayır. Neden? Çok mutlu olduğundan mı? Ama intihar öncesi öforisi diye bir şey var. Yoksa hep yapacak bir şeyi olduğundan mı? Bunu düşünürken elime kağıt bardak tutuşturdular. Bu kağıt bardaklar heryerde artık, yakında tembellikten kendi neslini tüketecek insan. Kimsenin cam bardak yıkamaya vakti yok.
Ayak sesleriniz de olmasa var olmadığınıza neredeyse sizi inandıracak bakışlar etrafımda. Yabancıya yabancı olduğunu hissettirecek bakışlar, ayıp, abes, yersiz addedildiğiniz zamanların bakmayan bakışları.
Her şey sanki birebir aynı şekilde benden önce olmuş. O halde bana olacak bir yer , durum kalmamış mıydı? Bana ait tek bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada? Gerçi romantiklerin kaderi bu sanırım ya terk ederler ya da edilirler. İnsan hayatının karmaşasını görmezden gelebilecek bir yazar olur mu? ,Olsa da o edebiyat olur mu? Hepimiz kendi oyunumuzun baş karakteriyiz ya, ya da kader dedikleri yazılanı oynama halindeyiz. Gerçi her şey yaşanarak tükenmek zorunda değil belki devam ederek dalga dalga büyüyen bir şeye dönüşür. Ve gidenin neden gittiğinin de bir önemi yoktur aslında, basitçe gitmiştir. Sorun kalan neden kalmaya devam ediyor? İnsan bazen bir “çıt” sesi duyar ve gitmek ister ya da gitmesi gerekir. O dili bozuk kapı artık yerine oturmuş, kilitlenmiştir.
Ağlayışını izlerdim onun, gözyaşlarını silmezdim teselli de etmezdim O da beni ve hayatın ne kadar harika olduğunu düşünürdük, diğer insanların mezarları arasında dolaşırken sonra kalkar bir şarap koyardık.
Bunları da 2 litresi 400 lira olan bir şarabın son kadehini yudumlarken yazdım.
Hayat harikulade güzel ve harikulade saçma. Değil mi?
Bu arada anlatmayı unuttum ama bugün ölüyordum. Termosifon bozulmuş ve elektrik kaçırıyormuş, elimi yıkarken çarpılmam sonucu fark ettim. 3 yılımı verdiğim, mezun olduğum okul sonunda bir işe yaradı ve ıslak zeminden kendimi terliklerimin üzerine atabildiğim için kurtuldum. Neden elini çekmedin diyenlere de hemen cevap vereyim ; çekemiyorsun elini falan kitleniyor kolların. Bu hafta değişecek termosifon. Ölümün kenarında gezinirken hiç korkmamam da garipti,
aklımdan geçen tek şey bu şekilde mi olacak, gerçekten mi? oldu. Sonrasında da tek düşündüğüm neden çektiğim oldu.
Sağlıcakla kalın, önemli.