Dünya çılgın bir seyir aldığına göre biz de dünyaya karşı bakış açımızı değiştirmeliyiz ve çılgın bir bakış açısı edinmeliyiz.
Sınırlarda yola çıkmaktansa aşırılıklarda telef olmak yeğ midir? Tüm temsil ve karşı temsil güçlerinin dengesizleştiği bu dönemde insan kendi isteklerinin sınırını nasıl belirleyebilir? Aşırılık olağansa gerçekten aşırı olan nedir?
Özgürlük kartlarının herkese açıldığı ve orji’nin bittiği bu yerde modernden, yeniden ve özgürlükten hatta bizzat yenilikten bahsedilebilir mi ki? Kontrollü depresyonumuzu dizimize yatırarak biraz düşünelim; Peki ya insan bilinci evrimin bir hatası ise? Belki de haddinden fazla farkındalık sahibi olduk. Doğa kendinden bağımsız bir bilinç yarattı, doğanın kurallarına göre insanın hiç var olmaması gerekmez miydi? Ve belki de bilinçli oluşumuz fark edildiğinde insan farkındalığı ile lanetlendi ve yine insan bu farkındalık lanetini cehaleti ile dengeledi. Kötülük olduğunu ve hatta kötülükle dolup taşan dünyanın farkındayız ama gülebilecek ve anlık mutlulukları cennet zannedebilecek kadar cahiliz. Ölümü bilirken , bundan da öte bir gün öleceğimizin farkındayken delirmeden yaşayabilecek kadar cahiliz.
Bu düşünce dinamiği ile kendini üstün gören insan, dinler yaratıp, çocuklar öldüren irade kavramı aklına bile çoğu zaman gelmeyen insan sadece evrimsel sürecin trajik bir hatasından daha fazlası değil. Ve yine bu durum insanı doğal olarak romantik biri yapıyor. İnsan kendinin özel olduğunu, yaratının onu gözetlediğini, koruduğunu düşünmeyi sever. Yaratıcının bizi sınadığı hatta sevdiği ve özel olduğumuz fikrine bayılır insan, sadece biyolojik bir kukla olduğumuz farkındalığı ve cehaleti ile.
Tünelin sonunda bir ışık olduğuna inandığımız ve iyimser olduğumuz halde ölümsüz bir yaşam fikri içimizi ürpertir, insanı gerçeklikten kopartır.
O halde tüm bu farkındalık ve cehaletimizi görmezden gelerek soruyorum. Her sabah sizi yataktan kaldıran amacınız gerçekten ne? Cevap basit; sadece her insanda olduğu gibi sizde de bilinçaltı bir şekilde hayatı devam ettirme istenci ya da hayat devam etmeme gibi büyük bir kararı alamayacak kadar iradesiz olduğumuzu kabul edememe durumu mevcut. Bilinç dışındaki bir güç biz kuklaları hayatta kalmak adına programladığını varsayalım. O halde; türümüzün yapabileceği en onurlu davranış sadece programımızı reddetmek ve üremeyi durdurmak olabilir. El ele kendi soyumuzu tüketmeliyiz.
Acı ve kurtuluşu bir çeşit meditasyon olarak görmeli miyiz? Tanrı’nın bahçesindeki o anı düşünüyorum, kendini çarmıha germeye izin vermek üzerine. Tüm dinlerde insanın çektiği acılarla ruhunu arındırdığı kavramı ve sonunda bir türlü bulamadığı huzura kavuştuğu varsayılır insanın, cennete varacaktır.
Kurtuluş fikri ile yaşadığımızın bir kanıtı olarak görebileceğimiz ölümsüzlük ürpertisi ve ölüm huzuru. Belki de kötülük problemi olarak tanımladığımız aslında iyi niyetle insanların bağışlanmış olmasını dileyerek lanetimize son verme çabasından başka bir çocuk arınmış, bağışlanmış, acısız bir şekilde kutsanmış ve bir daha acı çekmemesi garanti edilmiş olmaz mıydı? Mutlu bir çocuk olarak acı çekmeden gitmek, hatta hiç doğmamış bedenine yerleşmeden hiç var olmamak .. Güzel bir ayrılık şekli.
Yaşlanınca ölmenin sıkıntısı, halihazırda görmüş geçirmiş olman, sana zararı veren zaten vermiş.
Bir ruh yaratmanın ne kadar kibir gerektirdiğini düşünüyorum. Bu harman makinesine zorla bir hayat katmanın, ellerinle lanetine eşlik ettirmenin. Peki ya irade? Doğmamış, ölmüş, ve ölecek çocuklarımız bizi belki de anne baba olmanın acısından ve günahından kurtarıyordur.
Tüm bunlar safsata, şu ana kadar okuduklarınız ve yazdıklarım sadece nedenselliğin çarpıtılmış hali. Çünkü dünya kötü bir yer olduğu için bunları düşünmüyorum. Düşünüyorum çünkü yaşananlar dünyayı kötü yaptı. Sizlerde düşünün karar veremeyeceksiniz. İradesizsiniz, ben de iradesizim. O ya da bu şekilde lanetli bir hayata mahkumuz ve yeni tutsaklar bulmak ya da yaratmak hayatta ki yegane amacımız.
