Yazı

Fazlalık Zaman

Kendimi yalnız hissetmeye başladığımdan beri bir türlü uyuyamıyorum. Uyumaya çalıştıkça yorgunluğum azalıyordu, cin gibi olmuştum. Her yolu denedim. Uykuya karşı bağışıklık kazanmıştım. Birden bire fazladan 8 saatim olmuştu. Hayatım üçte bir uzayı vermişti. Zamanın bir an önce akmasını isterken her saniyeyi izlemeye mahkum biri olmuştum. Hissettiğim acının geçmesini beklerken talihin bir cilvesiydi bu. Şimdi daha fazla zamanım olmuştu. 

Yalnızlığımı, umutsuzluğumu, mutsuzluğumu sindirmek için daha fazla zaman. 
 
Gidilecek bir yerim olmamasına karşın otobüse bindim. Güneşin son ışıkları ile yavaşça değişen manzarayı seyrettim. Kargaşasına aşina olduğum duygularla boğuşurken ve hala uyuyamazken okumaya zaman bulamadığım kitapları okumaya başladım. Fazlalık zamanımda en sevdiklerimi baştan okudum. Nefret ettiğim çizimler yaptım, boşluktaki kendimle bakıştım, uzanıp kendi yanağımdan öptüm. Ancak duyguları içimden atamadım.
 
İnsanlarla konuşurken kulaklarımda türbülans sesi , tek düşündüğüm şu an bir yerlerde bir şeyler olduğu ve bilinmeyen sonuçlar çıkaracak bir girdap oluşuyordu. Dur durak bilmez bir kader dalgası gibi üzerime geliyordu. Bunları düşünürken ve yalnızlık hissimi görmezden gelerek tek yaptığım uğultu seslerinin ardından bana bakan insanlara sessizce gülümsemek oluyor. 
 
Ve bir kadın olduğumu hatırlıyorum. Tarih boyunca ressamlara, şairlere, bilim insanlarına ilham olmuş bir tür. Farkında bile olmadan taşıdığımız bu güç beni hep şaşkınlığa uğratmıştır. Bu gücü görmezden gelmek ve acılar içinde kıvranmak çok kolay. Ama ben gücümü içimde hissediyorum ve pes etmiyorum. 
Bir gün, bir an gelecek ve ben kendimi zorlamadan uykuya dalacağım.
 
Bu fazlalık zamanla baş etmek bir sanattır. Saniyeler yavaşça ilerlerken aklınızı başka şeylere vermeniz gerekir. İnsanların tamamı sanatlarını mükemmelleştirmiştir. Size bir sır vereyim, bir numaralı kuralı bilmelisiniz: saat düşmanınızdır. En temel kural şudur; saate ne kadar bakarsan zaman o kadar yavaş geçer, zihninin saklandığı yeri açığa çıkarır ve saniyelerle işkence yapar. 
Zamanını takas etmek sanatının özü işte budur. Ancak her sanatta olduğu gibi bu da kişiye özgüdür.
Yaklaşık 2 hafta uyumadıktan sonra geçmiş, şimdi ve gelecek fikirler birbirine karışmış halde gözünüzün önünde belirir. İşte tam o an siz de kendi takasınızın kurallarını bulup kendi sözleşmenizi yapmalısınız.
Şimdi bir de bunların tam tersini hayal edelim zamanı durduğun, yaşamın uzaktan kumandasında dondur tuşuna bastığınızı. Bu donmuş dünya da özgürce ve fark edilmeden yürürüm. Kimse zamanın donduğunu anlamaz, ilerlemeye devam ettiğinde ise görünmez ek yeri kesintisizdir. Sadece bir ürperti duyulur. Mezarınızın üzerinden biri geçmiş hissine benzer. O an sokakta yürüyen çok güzel birini gördüğünüzde elinizde olmadan gözlerinizi ona dikersiniz. Donmuş bir dünya da güzellik kavramını anlamanın ne derece kolaylaşacağını bir düşünün.
Her şey önünüzde donmuş, yakalanmış, habersiz.
Güzelliğe duyduğum bu hayranlık çok küçük yaşlarda başladı. 6-7 yaşlarımdaydım oturduğumuz evin camından görünen karşı dairede yabancı bir öğrenci oturuyordu.18-19 yaşındaydı, ODTÜ’ de okuduğunu, İşveç olduğunu biliyordum. Bu yüzdendir ki banyodan odasına giyinmiş geçmesi beklenemezdi. İşte o an bana çok önemli bir şey oldu. Çıplak bir vücut daha önce hiç tanımadığım şekilde karşımdaydı. Onun çıplaklığından büyülenmiş ve meraka kapılmıştım. Kendimi bugün hala hiç o anki kadar eksiksiz hissetmedim.
Bu donmuş dünya da onları izlemem yanlış bir şey miydi? Onları gördüğümü bilseler bana kızarlar mıydı? Fantezisi bir sanatçıyla ilişki yaşamak olan bir kadın hakkında bir şeyler okumuştum. Adamın onu gerçekten göreceğini düşünüyordu. Her kıvrımını her çizgisini, her beresini görüp sevecekti. Çünkü bunlar kadını eşsiz kılan güzelliğin parçalarıydı.
Her neyse hazır olduğumda zamanı yeniden başlatmak için tek yapmam gereken elimi kıtlatmaktı. Öyle ya da böyle değişmeyen tek şey var ki; aynı şeylerden konuşmaktan, bok gibi hissetmekten 24 saat uyanık olmaktan her şeyden , çok sıkıldım.