Yazı

Hayat

Dedektifler, bilim insanları, iktisatçılar, gazeteciler ve kedilerin ortak noktası nedir?. Yanıt, elbette merak. Bu sayılanların hepsi de öğrenmek, dünyaya dair daha çok şey keşfetmek ister. Dedektifler mesela, insanların en gizli güdülerini açığa çıkarmak ve bu yolla suçları çözmenin peşindedir. Bilim insanları, gerçeklik algımızı derinleştirecek yeni teoriler öne sürmek için yaşarlar. İktisatçılar, toplumların temelini oluşturan ekonomik faaliyetleri açıklamaya çalışırlar. Gazeteciler, gündemdeki olayları anlamlandırabilmemize yardımcı olacak anlatılar geliştirirler. Kedilere gelince; onlar hiçbirini umursamaz, meraklarını giderirken tek arzuları biraz daha oyun oynamak, biraz daha yiyecek bulmaktır… Benim ise tek merak ettiğim ne zaman öleceğim ya da ne zaman ölmemeyi dileyeceğim. 

Her gün bize sıradan gelse de tuhaf günler peşimizde ve hepimiz bunlardan bir hafta, bir gün, bir saat daha uzakta durabilmek için pek de koca denemeyecek bir ömür harcıyoruz. Yaşadıklarımızın ne kadarı kurgu ne kadarı gerçek ve ne kadarı dilek bilemiyorum, zaten yaşadıkça bunun pek de bir önemi kalmıyor. 

Bu hayatın içinde çöller, bataklıklar, o bataklıkların ortasında yükselen ağaçlara tünemiş yırtıcı kuşlar var… Voodoo büyüleri ve zombiler; fısıltılar ve çığlıklar; siyahların beyaz iktidara karşı verdiği hak ve özgürlük mücadelesi… Kimileri efsane olan, kimileri çoktan unutulmuş rock ve blues müzisyenlerinin trajik hayatları… Böyle baktığında hayat fena durmuyor hatta ilgi çekici bile denebilir, belki de yanlış yere açtım penceremi, ya da oturmuş duvara bakıyorum.

Mesela İyi giyimli, entelektüel biri, istanbul genelevlerinde çalışan fahişelerle arkadaş oluyordur; onlarla sohbet edip dertlerini dinliyor, gerektiğinde çocuklarına bakıyordur… Hatta okuma yazma öğrenmeleri ve bu işi bırakıp başka hayatlar kurmaları için bu kadınları cesaretlendiriyordur. Tüm bunlar olurken de sürekli fotoğraflarını çekiyordur mesela. Fotoğraflardaki bazı kadınların yüzleri silinmiştir ve bu bize biraz ürkütücü gelmiştir, sebebini merak ettim. Ve mesela o biri fotoğraflardaki yüzleri, sonradan evlenip aile kuran kadınların başına bela olmasın diye silikleştirmiştir. Tanrım, Ne incelik! Yani bu yaşadığımız hayat denilen şey gerçekten kurgu yani saçmalık olabilir.

Mesela bir gün alacakaranlık kuşağı gibi bir güne uyanabilirsiniz. Bir gün size 520 + 1314 ;Seni daima seveceğim demektir deseler mesela. Hayatınızın bir gününde konuştuğunuz dili kaybetseniz mesela. Şöyle deneyelim; bir gün uyandınız sıradan bir güne ve  çevrenizdekilerin “öğle yemeği” yerine başka bir şey, mesela “dinozor” dediklerini işittiniz ve “Dinozora gidelim mi?” sorusu sizden başka kimseye acayip gelmiyordur. Günler geçtikçe “yerini şaşırmış” kelimelerin sayısı hızla artsa, aralara son hızla tamamen anlamsız ses öbekleri dahil olsa, nihayetinde bildiğiniz, kullandığınız dili hiç andıramadığınız bir ses kalabalığının ortasında kalakalsanız. Ki Bazen hissettiğim tam da budur.

Bu durumda genellikle iki seçenek vardır: Ya inatla kimsenin kullanmadığı dilinizde ısrar edeceksiniz, ya da rastladığınız ilk kitapçıya girecek ve bir alfabe satın alarak karınızla, çocuklarınızla, arkadaşlarınızla iletişim kurabilmenin ilk adımlarını atmaya başlayacaksınız. Bu abes dünya da bile o ya da bu şekilde bir çaba harcayacaksınız hem de her zamankinden de fazla. Kimse size bunu yaşamayacağınızın garantisini vermedi. Bu bir gün başınıza gelecek, siz tüm gerçekliği sorgulayacaksınız ve 3.bir seçeneğin olduğunu bile düşünmeden çabalayacaksınız, sorunu kendiniz de arayarak. Ama her zaman bir yol daha vardır, o da ölmek mi dersin ? Ancak o zaman bile bitmeyecek çünkü bilirsiniz Sokrates’e göre ölüm bir ceza ya da son değildir. Sadece bir yolculuktur. Ayrıca öteki dünyada soru sormak yüzünden mahkûm edilme tehlikeniz de yoktur.