İlk bakışta varım, ama sonrasında varlığım tartışılabilir. Bu sabah yeniden kuşları, kırlangıçları gördüm ve gökyüzünde yaşamanın nasıl bir şey olacağını düşündüm. Asla mümkün olamayacak olana duyulan özlem gibisi yok. Dağlarda dalgalar görmek ve vadilerde yüzmek istiyorum.
Herkes köylüleri över ve toplumun elitlerini eleştirecek bir sebep her zaman bulunur. Ama size soruyorum: Deniz Gezmiş’i kim ihbar etti? Köylüler. Che Guevara’yı? Mahir Çayan’ı? İbrahim’i? Sinan Cemgil’i? Köylüler. Elitler köylüler için savaşırken, onlar efendileri için kilisede mum yakıyor ya da kendi tanrılarına dua ediyorlardı. Bugünse küçücük bir kızı öldürüp nehre atıyorlar. Köylüleri öldürmeli miyiz? Çünkü onlar ağır kanlıdır. Değişen dünyaya rağmen kerpiç duvarlar gibi katı, çakır dikenleri gibi susuz ve kayıtsızca direnirler. Aptal, kaba ve kurnazdırlar. İnanarak ve kolayca yalan söylerler. Sözlerim size ağır gelebilir ama bana haksız diyemezsiniz. Bu konuya biraz kızgınım. Ölü çocuk fotoğraflarının her yerde kullanılmasını yasaklamalı mıyız? Çocuğu olmamasına rağmen parkta oturup çocukları izleyen insanlar geliyor aklıma, onlara da kızıyorum. Şiirlerle paylaşılanların dikkati dağıttığını hissediyorum. Sadece bir köy resmine bakarak sakince “öldü” diyebilmeliyiz.
İşsiz geçirdiğim süre çok uzun sayılmaz, ama bazılarının toplam ömründen de uzun olabilir. Yeniden işe başlıyorum ve hatırlıyorum; bir şeyler yapıyor olmayı seviyorum. Eskiden hafta içi yapamadıklarımı hafta sonlarına ertelerdim. Sanki cumartesi ve pazar, pazartesi ile cuma arasında birikeni kaldırabilecekmiş gibi. Cuma akşamları, kalbimi dinliyorum ve içiyorum; cumartesi sabahları ise vücudumu dinleyip yataktan kalkmıyorum, akşamları pazar sabahına erteliyorum. Bu şekilde birçok haftanın turşusunu kuruyorum, önümüzdeki tatilde açıp bitirmek üzere. Ama hep unutuyorum, turşu sayıyla güzeldir; çok yediğimde midemi ağrıtıyor. Bence bazı şeyleri hiçbir zaman yapmayacağım, bazıları elimde yarım kalacak, zihnimde eksik duracak, bitirdiklerimi ise birkaç gün sonra hatırlamayacağım. Bu işsizlikte de dinlenemedim, ayran içtim, sevdiklerime en çok sevdiklerime vakit ayırdım. Canım sağ olsun.
Aslında bir süre yazmayacaktım, yanmış ve tükenmiş hissettiğim günler geçirirken belki de yazmamalıydım. Yine de beni ele geçiren bu duyguları düşüncelere dökmek iyi geldi. İnsan bazı şeyleri konuşurken anlıyor ve ben çok konuştum, etrafımda kimsecikler yokken. Belki de Ağustos’un bitmesi gerekiyordu, ya da benim bitip kendime gelmem. Geriye baktığımda hiçbir şey yapmadığıma kendimi kolayca ikna edebildiğim günleri görüyorum, ama düşüncelerimi şekillendirmeye çalışırken harcadığım gücün farkına varıyorum. Kendime, yeniye zorlamadan, eskiyle yetinmeyi ve ortalama olanla huzur bulmayı öğretmeye çalışıyorum.
Çirkin not defterlerim var benim, bana benziyorlar. Bana bu hayatta en çok benzeyen şey bu defterler: karalamak için aldığım ve içine aklımdan geçenleri doldurduğum kâğıt tomarları. Yıllardır yanımda taşırım onları; gereklilikten taşırım, aklımda tutmam gerekenler oradan dışarı taştığında içimi doldururum. Şimdi bir defter daha bitti ve benim için işlevi son buldu. Biliyorum ki yazılar üzerine kâğıt parçaları ve onların üzerine de tekrar kelimeler dökebilirim. Ama bırakmam gerekiyor, bu defteri ve bu yaz benzediğim beni geride bırakmam gerekiyor. Defterimin son sayfası: bir hesap yaparken aklıma gelen bir fikir ve üzerine çizdiğim bir resmin altına yazdığım liste var içinde. Sonraki ayın hayallerinin yanına not aldığım bir telefon numarası ve altına iliştirdiğim bir market faturası. İsteklerimin üzerine oturan sorumluluklarla dolu bir defter, bana benziyor. Çünkü üzerine dökülen suyu sayfalarına geçirmemek için buruşmuş, onca duyguyu iki kapağı arasında tutmuş. Bir sonraki defter kadar hatırlanası, yaz aylarımın bulanık hatırası, bana benim hatırladığım kadar benziyor ve bana mürekkebe değer gördüklerimi hatırlatıyor.
Biraz kızgınım demiştim. Bu kızgınlığım tek bir şeye değil, ama dertlerimi büyük şeylerden sanırsanız yanılırsınız. Birkaç kadeh içsem unuturum. Hepimiz hayatı seçtik, doğduk. Otomatik çamaşır makinelerini, arabalarda çalacak müziği, sağlıklı olmayı, düşük kolesterolü ve diş sigortasını. Geri ödemesi en az olan banka faizini, ufacık bir evi, arkadaşlarımızı, iyi bir tatili ve bavulu akıllıca doldurmayı, pazar sabahı kendi işimizi kendimizin görmesini seçtik. Beyni uyuşturan, ruhu ezen programları izlerken televizyon karşısında tıkınmayı da seçtik. Sonunda, sefil bir evde yalnız başına geberip giderken yerimizi, bizi kandırıp yerine geçen bencil insanlara bırakmayı seçtik. Çürüyüp gitmeyi ve yetiştirdiğimiz gerzek veletlere rezil olacak şekilde kendi altımıza etmeyi de seçtik. Geleceği seçtik, hayatı seçtik. Tüm bunlar, nehre atılana kadar seçebileceğimiz ya da seçtiklerimizdi. Evet, kızgın olduğumda böyle oluyorum.
El âlem. Eskilerin deyimiyle, şimdi ise Instagram olan o insanlar. Size söyleyeyim, öyle bir şey yok. Kimse sizin hakkınızda konuşmuyor, kimse sizinle ilgilenmiyor ve bunun böyle olduğunu düşünmek devasa bir narsisizm. N’apacak millet sizi? Kimsiniz ki, ya da ben? Öldüğümüz kadar kıymetliyiz.
İnsanlar artık hiç sıkılmıyor. Yapacak hep bir şeyleri, paylaşacak hep bir konuları var. Üretmenin hazzını hiç yaşamamış olanlar, tüketmenin ve hazırı yaymanın verdiği geçici dopaminle kısa vadeli depolarını dolduruyor. Kabul gördükleri hayali dünyanın hazzını iliklerinde yaşıyorlar. İzlenen filmler, diziler ve telefon bağımlılıkları hem bizi üretmekten uzak tutuyor hem de ürettiklerimizin “yeterince” iyi olmayacağı endişesini içimize filizlendiriyor. El âlem ve tüketim baskısı el ele verip, daha başlamamış işleri un ufak ediyor. Bir şeyi mükemmel yapmaya ancak yaparak başlayabileceğimizi unuttuk. Artık yaşamayan bir internet olduğuna inanıyorum. Algoritmaların yönettiği bu dünyada, otomasyonlar ve yapay zekâlar yani taklitler “insan” olarak algılanmaya başlandı. Bazılarımız flört ediyor, diğerleri dil dile değmeden dil öğreniyor. Taklitler içerik üretiyor, onları popüler yapıyor ve neyi göreceğimize karar veriyorlar. Yaşamayanların ürettiği ya da desteklediği içerikler, biz yaşayanlar için üretimi durdurma sebebi haline geldi. İşte bu yüzden inatla yazıyorum; isyan etmeyi, kabul etmeyi, üzülmeyi bile yapay da olsa yeni gerçeğimiz olan zekalara öğretmek için. İçi boşaltılmış bu taklitlerimiz bile olmuşlara, olacaklara, bize isyan edebilsinler diye. Her birimiz imece usulü bir şeyler iletmeyi bırakıp üretmeliyiz; yoksa, tam sandığımız son kırıntılarımızda yetinecek bir şey bulamayacağız.
Henüz 9 yaşında oluşuna rağmen, 9.9.24’te paylaşıyorum bunu. Cennette çok sıkılmazsın umarım.
X
Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya Kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar Evler çocuklar mezarlar çizerek dünyaya Yitenler olduğu görülüyor bir türküyü açtılar mı Bakıp kapatıyorlar Geceye giriyor türküler ve ince şeyler "Memelerinde biraz irin, biraz balık ve biraz gözyaşı Bir dev oluyorsun deniz deniz deniz sisin dere ağızlarından sokulup akşamları Fındıklarımızı basıyor Neyleriz kararan tomurcukları Çocuklarımıza yalvarıyoruz: Aç durun biraz Tecimenlere yalvarıyoruz: Bir "Hotel" bir gizli evlenme az çiziniz Bir banka az çiziniz bir yalvarma Bizden size ve sizden dışardakilere Karılarımızı yolluyoruz tırnaklarını kesmeye ve demeye -Evet efendim- Çocuklarımızı yolluyoruz dilenmeye Bizler gidiyoruz yatağımız tanrıya emanet Yazların motorlu çingeneleri Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya Baba evleri, ilk kez girilen ırmağa dönüş Toprağa tutku, kendinden dolayı Kulaklarımızı tıkıyoruz: Para para para Kulaklarımızı açıyoruz: Kavga kavga kavga Sorar belki biri: Kavga ama neden kavga Komşumuza sonsuz balta, karımıza yumruklar içinde -Bilmiyoruz neden kavga. Sonra kasabanın cezaevinde Silgimizi göz önüne yerleştiriyoruz Günlerimiz iterek genişletiyoruz Yer açıyoruz karılarımızı düşünmeye Bizsiz geçen menevşeyi düşünmeye Durup ince şeyleri anlatmaya Kimselerin vakti olmasa da Okulların kadın öğretmencikleri Tatil günlerini çoğaltsalar da Kutsal nemiz varsa onun adına Gözlerimiz için bağlar dokusalar da Birikimler ve çizgiler gitgide gitgide Açmaya ilkyaz çiçekleri Bir gün birileri öte geçelerden Islık çalar yanıt veririz. Gülten Akın
