Sanırım bu seri, yazmak istediğim kendimin emekleme safhası. Ne anlatacağımı bildiğim ama nasıl anlatacağımı bir türlü çözemediğim uzun zamandan sonra sanırım o “nasıl” geldi, kendi buldu beni.
21 günde insan alışkanlıklarından arınırmış, bir şeyi düzenli olarak üç hafta tekrarladığında buna alışırmışsın. Yani bir alışkanlığın yerine yenisini koymak işte bu kadar sürüyor. Ne komik, 21 gün sonrası ayın 11’ine geliyor. Planlasan bu kadar olur.
Hoşlanmadığım bir sürü insan olduğunu fark ediyorum bugünlerde, ama çok seviyorum onları da gariptir ve çok hoşlandıklarım olduğunu da görüyorum hiç sevemediğim. Acaba, dedim, bu hoşuma giden insanları sevmeyişimin sebebi onlardan çok hoşlanmam mı? Yani birilerinden hoşlanmamı sevmiyor olabilir miyim? Mümkün. Bugünlerde çağımızın hastalığı gibi gördüğüm şey; tüm akıl hastalarının psikolog numarası yapması, biraz da ben kendi kendimi analiz ediyorum işte şimdi.
Bugün evin şeklini değiştirdim, temizlik yaptım, hiç tanımadığım akrabamla buluştum. Hepsi çok iyiydi. Yeni bana alışıyorum ve bu yeni benden, yeni işe başlayacak olmamdan, yeni hayat kurmaya çalışmaktan, yeni düzenimden keyif alıyorum. Bu yeni şekliyle ev öyle başkasının evi gibi olmadı tabii ama değişti işte. Benim de kendimi baştan yarattığım falan yok zaten, değişiyorum işte. Süreyya Hanım’ın muhteşem değişimi gibi bir şey olan.
Çiçeklerim var benim, evimin bahçesi dediğim. Ölmüşler hep, oturduğumuz kafeden verdikleri aloe vera hariç. O iyi, sevdi yerini, bir şeyleri iyileştirmeyi sevdiği gibi. Kedim de depresyona girmiş, veteriner öyle dedi, sahibinin ruh hali ile uyumlanıyorlarmış. Ne garip, kendim için değil Ümran için iyileştim ben. O da iyi şimdi. Kendimle, hayatımla, kedimle ilgilenemediğim gibi çiçeklerimi de yok saymışım. Hatırladım hepsini birden. Şimdi orada, burada, şurada çiçekçi gezer oldum, onları nasıl mutlu ederim diye sorar oldum. Nasıl geri döndürebileceğimi. Deniyorum bakalım, haberdar ederim. Bir de kendime şunu söyler oldum: Sen kendi işini yap, geri kalanın ve büyük şeylerin senden gizlenmiş kendi kaderleri var.
Bugün orada da cumartesi mi bilmem ama burnumda tüten, boynundaki cumartesi kokusu arada gelip yalnızlığıma sızıyor. Yıllar önceydi, Türkiye turu yaparken kahvehanede tanıştığım bir amcaya “nereye gitsem hep yanlış yoldayım” demiştim, o da bana “yanlış yol yoktur, yanlış yoldaş vardır” demişti. Anadolu bilgeliği. Ben yalnız geziyordum ama ben kendi kendimin mi yanlış yoldaşı olmuştum bilmem, ama şimdi biraz daha doğru hissediyorum.
Bugün okudum; travma geçiren insanların duyması gereken bir söz varmış: “Senin suçun değil.” Travma geçirdiğim falan yok ama anlıyorum. İnsanın yaşanan olaylar üzerinde bir kontrolü varmış gibi hissedebilmesi için “benim hatamdı” demesi akla çok yatkın geliyor. Ama insanın kendine şefkat göstermesi gerekiyor. Öz şefkat garip, tam da tanımlayamadığım bir şey. Acımak değil bu, kendini yalandan sakinleştirmek falan da değil. Kendi kendinin limanı olmak, her halinle her şekilde sevmek ve kendi kendinin yanında ayakta durabilmek.
Yaşamanın anlamsız olduğunu düşünmüyorum bugünlerde. Bu fikrimin değişmeyeceği anlamına gelmez ama sonu olduğu için, bir gün biteceği için ya da her şeyi tamamlayarak gitme ihtimalinin bile olmadığı için anlamsız atfedilemez gibi geliyor. Her şeyi halletseniz bile öleceğiniz gün yediğiniz yemek, katladığınız çamaşır, bir telefon görüşmesi, yapmayı planlayıp ertelediğiniz bir iş, torunlarınızın büyüdüğünü görmek, illa ki bir şey eksik kalacak. Hayatın temelinde olan bu yarım kalmışlığı kabulleniyorum. Hayatın büyüsü belki de bu son kez yaptığının farkına bile varamayacağımız işlerde saklı, böyle düşününce bulaşık yıkamak bile bir garip geliyor insana, ya da sadece bana.
Rüya gördüm dün gece. Bir gökdelenin terasıydı sanırım, oturmuş o yüksek yerden aşağı bakıyordum ve ayaklarımı izliyordum. İçim ürperdi, uyandım sonra. Ama düşündüm de neden ürpertir ki insanın içini yüksekten aşağı bakmak, metro beklerken o izlediğin boşluk, evde tek başına salata yaparken belki tuttuğun o koca bıçak, ürpertir insanı. Etrafında seni aşağı itecek, elindeki bıçağı alıp sana saplayacak kimse olmamasına rağmen, bunu yapacaksa yapacak tek kişinin sen olmana rağmen. Bu özgürlük hali belki de içimi ürperten. İnsan zaten kendine bahşedilen bu özgür irade ile ne yapacağını hiç bilemedi. Sürekli özgürlükten kaçacak bir şeyler bulduk. Mesai, din, toplum… Bize verileni başkalarına verecek hep bir sebep bulduk, bu özgürlük halinden hep kaçtık bir şekilde. Bilinç üstü ya da altı ama bir şekilde.
Bir uygulama indirdim. Size sadece bir kişilik testi yapıyor ve bu teste göre sizinle uyumlu olabilecek 6-7 kişi ile bir yemekte sohbet ediyorsunuz. Güzeldi, şaşırttı. Şimdi tekrar gideceğim bu buluşmalardan birine ama bu sefer kendimle ilgili emin olmadığım bazı test sorularını değiştiriyorum. Belki amacı bu değildi ama ben kendimi tanımak için bir fırsata çeviriyorum. Ben kimim, ne fazla bende ya da ne eksik?
İnsan hayatındaki eksikleri, önemli şeyleri çok büyük şekillerde fark edeceğini sanıyor ama bazen o şey çok küçücük bir şeyde gelip seni buluyor. Ben babanın olmadığı bir evde büyüdüm, iki ablam, ben ve güçlü olmaktan bugünlerde yorulduğunu gördüğüm annem ile. Annem bizi iş yerine yakın olan okula yazdırmıştı, okul çıkışı onun yanına gider ofisinde mesainin bitmesini beklerdik. Mesai kavramına daha çok erken yaşta aşina olduğum bu günlerin birinde annemin bir adı olduğunu öğrendim. Adı “anne” değildi. Evde bir babanın olmayışı o küçük yaşımda bana bir eksiklik hissettirmemişti o güne kadar. Ama ertesi gün heyecanla sınıftakilere “annelerin de adı varmış” dediğimde hepsinin bunu bildiğini, babalarının annelerine ismi ile seslendiğini öğrendim. Bizim evde annenin tek bir adı vardı “anne”. İşte böyle bir andı ilk defa bu konuyla ilgili hüzünlü hissettiğim. Herkesin kendine ait bir adı olması gibi normal bir şey beni çok etkilemişti.
Bugün ise hayatımdan çıkıp giden insanları hala küçük şeylerle hatırlarım. Bir bardakta, birinin yürüyüşünde, diğerinin duruşunda.
Nilsu’yu andım dün. Kimseye anlatmadıklarımın listesi giderek kısalıyor. Çok fazla kayıp verdiğim hayatımı bugün tanıştığım akrabamla otururken bir kez daha gözden geçirdim. Antep de memleketimizde depremde verdiğimiz kayıpları tek tek konuştuk. İnsanın bir saniye önce olup sonraki saniye silinip gitmesi ve herkesin buna alışması ne garip. Hayatımda ne kadar çok kaybım var. Üniversiteye kadar tüm hayatımı Ankara’da geçirmiş olmama karşın İslahiye’de deprem olduğu akşam ağlamaktan bitap düştüğümü hatırlıyorum, orayla ilgili aklımdaki net anılarım sadece bir dut ağacı ile sınırlı olsa da ben zihnimde o ağaca günlerce ağladım. Geçti.
Ablam, annem, ailem. Ablam bir keresinde bana neden olduğunu hatırlamadığım bir sebepten sinirlenmişti ve “sen hangi dünyada yaşıyorsun?” diye sormuştu. O gündü farklı dünyalara ait olduğumuza karar verdiğimiz sessizce. Eşit miktarda yediğimize emin olmak için sayıp, tarttığımız yiyecekler, bana zorla yaptırdıkları ödevler, balerin elbisesi giyip evde verdiğimiz doğum günü partileri, kesinlikle bugünki benim dünyama ait değil.
Canınızın bir şey çektiği akşamları bilirsiniz. Ne olduğunu bir türlü çözemediğiniz, size kalori aldırmak için özel olarak planlanmış bir komplo olabileceğini düşündüğünüz akşamları. Ben bazen hüzünleniyorum ama gerçekten tam olarak neye olduğunu kestiremiyorum, bilsem onun yasını tutacağım ve sağlıklı bir şekilde iyileşeceğim ama olmuyor. Bugünlerde ise içimde bir sakinlik var neden olduğunu çözemediğim. Duygusuzlaştım iyice. Ket vurmuşum duygularıma, sağlıklı değilmiş. Neresine vurdum acaba, çekip çıkartsam ya da özür dilesem.
Yatsı bugün hafif akustik okundu gibi geldi bana, duygusallığımdan mı duygusuzluğumdan mı bilmiyorum ki. Gerçi geceleri herkes hüzünlü biraz, sabah kahvaltısında düşünmekten çayı soğuyan kaç kişiyiz?
İnsan varoluşuna bir sebep bulamadığında kendini haz ile oyalıyor. Ben de yazıyorum işte bazen de çiziyorum. Tamamladığım her işin sonunda da yaşlılıkla gelen iş bitirme sesleri çıkarıyorum.
Bu yazıyı da bitirmemin şerefine, bir iş bitirme sesi olarak; heh.
