Hepimizin bildiği bir söz var; ” kimse ikincileri hatırlamaz.” . İçinde bulunduğumuz yüzyıl her şeyi olduğu gibi bu herkesçe kabul görmüş bu yargıyı da baştan yazmayı başardı.
Paris 2024 olimpiyatlarında milli atışçımızın bizlere getirdiği 2.lik ödülünden bahsediyorum. Herkes ne kadar havalı olduğundan, başarılarından bahsediyor. Bense sizlere sormak istiyorum; peki ya başarısız olsaydı?
O zaman sadece gözlükle çıktığı için tebrik edilen alkışlanan sporcumuz için aynı insanlar “Böyle ekipmansız, eller cepte atış mı yapılır? Olimpiyatta bu ne laubalilik?” demeyecek miydi?
Ben bu atışa sadece madalya almak koşuluyla karizmatik sayılacak bir denemeydi diyebiliyorum. Madalya getirdi ve tüm dünyanın gündemine oturdu.
Buradan alınması gereken bazı dersler var bence; öncelikle gidiş yolunun değerini ulaştığın sonuç belirler. Sonunda başarı varsa yaptıkların herkeste hayranlık uyandırır, sonuçta başarı yoksa en vasıfsızdan bile nasihat alacak hale gelebilirsin.
Herkes gibi teçhizatlı bir atış yapsaydı ve hatta altın madalya alsaydı daha mı az başarılı sayılacaktı? Bu kadar ses getirmeyeceği kesindi.
Dünyada sosyal medya sıralamaların da her zaman en üstte olanların bile (Elon Musk gibi) tebrik ettiği, muhtemelen ilerleyen günlerde gözlük reklam afişlerinde şimdiden eskimiş yüzünü daha çok göreceğimiz, birçok sponsorun kapısını çalacağı sporcumuz 2. oldu. Birinciyi ise kimse konuşmadı.
Yani karizmatik, farklı, özgün gibi birçok yakıştırma yaptığımız bir gümüş madalya, sıradan bir altın madalyadan daha değerli olabildi.
Sıra dışı ve özgün kalabilmek gümüşü altından, ikinciyi birinciden, yarını bugünden daha kıymetli kılabiliyor.
Bizlere bugüne kadar her zaman söylenen bir başka söz de “ellerin cebinde başarıya ulaşamazsın” olmuştur. Her zaman diğerleri gibi, kabul edilen normal gibi, yani olması gerektiği gibi olmamız bizlere hem öğütlendi hem de öğretildi.
Bir düşünsenize bizlere başarı getiren, inisiyatif alan kişi Yusuf Bey değil de genç bir sporcumuz olsaydı, karşılaşacakları neler olurdu? Düşünün genç bir sporcu antrenmanda elleri cebinde aynı pozla atış yapıyor. Muhtemelen azarlanır, ekipmanları takması için zorlanır, ısrar etmesi halinde ise belki de takımdan atılırdı.
Ancak meğer, mesele ellerin cepte olması veya bilinen doğruları uygulamak değilmiş. Sana en uygun, kendini en doğal hissettiğin, performansını maksimize edebileceğin o kendi yolunu bulmakmış.
Yani; tüm gücüyle seni sıradanlaştırmaya çalışan bir dünyada kendin olarak kalabilirsen, ellerin cebinde olması bile sana başarı gelecektir.
