Bölüm-1
Gök delinmişti, rüzgar çıldırmış. Günlerden çarşamba. Yalın bir sabaha uyanılmışlık gözlerimde, dışarıdaki hengameye inat. Yağmur çivi gibi yağıyor, toprak kokusu bir nebze olsun umut veriyordu içime. Ama yine de kırgındım bulutlara tutsak tuttuğu için güneşimi . O kadar masum bir düşünceydi ki bir an çocuksu bir surat bile asmıştım. “Neden bugün masmavi bir hava yok ki” dedim içimden.
Bugün hayatımın kırılma noktası olacağından emindim neredeyse. Oysa ki güzel bir havada görmek isterdim onu. Maviliklerin arasında, denizin uğultusunda konuşmak isterdim bir kıyı kahvesinde. Rüzgarın elinden tutup götür bizi derdim gök kubbeye. Ama gök delinmişti, rüzgar haddinden fazla asabi.
Düşünceliydim; yağmuru da çok severdim aslında yoldaş olduğu için ıssız gecelerimde, penceremi tıklatırdı arada, ben irkilirdim. Hatta sırf tenime dokunup süzülmesi için bile kendimi damlalara bıraktığım olmuştur. Ama bugün farklı olmalıydı. Bugün ne yağmur olmalıydı avucumda, ne semanın haykırışı umarsızca. Bir benim sessizliğim olmalıydı, bir onun, ve onun elleri avucumda. Saat hızla koşuyordu buluşmak için sanki. Gök delinmişti, rüzgar asabi.
O kadar inanmıştım ki mavi bir güne, şemsiye bile almadan çıkmıştım evimden. Daha bir yağıyordu yağmur, daha sert. Gök hiddetliydi bana umursamadığım için onu. Rüzgar arkaya itiyordu beni gitme der gibi. Oysa hiçbir şey engel olamazdı bana artık. Ne yağmur ne sel ne fırtına. Somurtmuş suratım gülecekti elbet, bir onu gördüğümde, bir de gök durgun bir maviye döndüğünde.
Kısacık yollar uzamış, saatler hızlanmıştı sanki. İnsanlar hep bir yerlere koşuşturuyor, kaldırımlar katlanmış, sokaklar yıkanıyordu. Ben yürüyor her bir damlayı hissediyordum yüzümde. Biliyorum dalga geçiyordu benimle doğa. “Sen” diyordu. “güçlü mü sanıyorsun kendini”.
Yaklaşmıştım, köşe başındaki o banka. Ne demeliydim ilk diye düşündüm yıllar sonra. Dökmeli miydim içimdeki her şeyi yoksa ağırdan mı almalıydım. Bilmiyordum o an. Geç kalmadığıma sevinmiştim. Bir ben vardım, bir yağmur, bardaktan boşanırcasına.
Akrep yelkovanı defalarca kovaladı. Ben bekledim, dalgalar meraklandı. Gök zaten başına buyruktu. Saatlerce bekledim, yoldan geçen ona benzeyen her yüzü aradım. Ne yağmur kesildi ne onu bekleyişim. Rüzgarın sabrı tükendi, bulutlar uyudu, hatta gitmeyi unuttu. Ben bekledim. Her şey eksik mavi yüzündendi, güneş tutup getirmemişti elinden onu. Biliyordum. Mavi çok şey demekti bugün. Banka oturdum, üşüdüm ve sıkı sıkı sardım kendimi. Soğuktan değil, ıslanmaktan hiç değil. Gözlerim üşüyordu onu görememekten, ellerim dokunamamaktan güçsüzdü. Yüzüm gökyüzüne asık.
Bugün hayatımın kırılma noktasıydı biliyorum. Sadece bir gün ertelenmişti. Yarın bizi bekleyen masmavi bir semaydı elbette. Bulutlarla vedalaşılmış, asabi rüzgar uslanmış olmalıydı. Solumdaki azgın denize yaklaşmıştım. Yarın o kadar durgun olacaktı ki , göğü görecektik üstünde el ele, kulaklarımızda kuşlar, gözlerimizde terk edilmiş yalnızlıklarla.
———-
Bölüm-2
Gökyüzü masmaviydi bugün. Günlerden perşembe.İlginçtir çaresizliğin pençesinde, sanki beni bağlayan iplerden kurtulmak için çabalıyor gibi hissediyordum. Kıpırdayamıyor, yerimden kalkamıyordum. Fakat görüyordum gökyüzünü. İçimi ısıtan o maviliği görüyordum. O dinginliği görüyordum ve gözlerimi kırpmadan bakıyordum. Sıcaklığı hissediyordum boynumdan içime akan. Gök kubbe uykudaydı, rüzgar haddinden daha uysal.
Şimdi tam sırası yaşamanın, tam sırası o güzelim maviliklerin birleştiği kıyıda, uzadıkça uzayan kaldırıma dalıp, martıları dinlerken çekingen gözlerin birbirine baktığı, söylenmiş ama hiçbir anlam yüklenememiş cümleleri kurmanın. Ellerimizin kimselere söyleyemediği, anlatamadığı özlemlerini kavuşup birbirlerine fısıldadığı gün olmalı . Bugün bulutlar yolunu kaybetmiş, rüzgar bulutları aramakta. Yollar beni beklemekte, mavi onu çağırmakta. Kavuşmanın en güzel anı olmalı bugün. Görüyordum, kavuşmaların arasına girip, bozgunluklara yataklık eden gökyüzünün şimdi çok üzgün olduğunu.
Havanın büyüsünden midir bilmem ne yerimden kalkabiliyordum ne de tek bir kelime edebiliyordum kendime. Heyecanıma yenik düşmemden olsa gerek. Nedir bu? Yaşamak mı, Sevmek mi, Sevilmeyi ummak mı? Adını koymak mümkün değil. Nedenini anlamak da. Bir gün önce verdiğim savaşın yorgunluğunu yaşıyordum belki de. Ama o kadar dingin bir mavi ki gökyüzünde her şeyi unutturuyor bana. Bugün yaşanacaklar geliyor gözümün önüne. O ılık esintiyi hissediyordum tenimde. Rüzgar haddinden uysal, gökyüzü yalındı oldukça.
Yavaş yavaş uyanıp kendime geliyordum. Fakat bir terslik olmalı. Nerdeyim peki ben.Nasıl görebiliyordum bu maviliği. Yoksa gökyüzüne bakıp onu düşünürken bankta uyuyup kalmış mıydım. Ve sırılsıklamdım, sanki tüm gece yağmur yıkamıştı beni. Belli ki sabaha arındırmıştı tüm umutsuzluklarımı içimden. Yıkamıştı ruhumu uyandırmadan. Bir annenin çocuğunun saçını okşaması gibi süzülmüştü saçımın her telinden damlalar. Uyuyunca da yavaşça çekmişti elini, usul usul dağılmıştı bugün bu maviliği görmem için üzerimden.Gökyüzü üzgün, rüzgar memnundu halinden.
Çok az kaldı biliyorum kavuşmaya. O kadar bekleyişin ardından bir gün daha beklemek, bir ömrü bir güne sığdırmak gibi geliyordu bana. Belki de tahammül edilir şey değildi bu, sonunda işkenceden çıkmış bir mahkumun özgürlük mutluluğu olmasa.
Fakat zamanla hatırlamaya başlamıştım.Banktaydım bunu hatırlıyorum, kükreyen denize yaklaşıp, bugünün ne kadar durgun olacağından, içimdeki umudun yalnızlıkları nasıl gözümüze hapsedeceğinden ve denizin gökyüzünün aynası olacağından bahsediyordum. Hatırlıyordum. Sonrasında azgın dalgaların kıyıya vurmasını. Hatırlıyordum, yağmurun öfkesini, rüzgarın şiddetini.
Bugün sırtımıza yükleyip en mutlu kelimeleri, bir araya getirme vaktiydi onunla. İstediğimiz gibi dizmek elimizdeydi artık. En güzel şiirleri yazmak, hiç duymadığımız hikayeleri anlatmak içindi bu mavi. Yunusları seyredip denize olan aşkına şahit olma vaktiydi bugün. Şahit olamadığımız yaşanmış yalnızlıklarımızı paylaşıp denize atmanın hazzını yaşamak vardı. Anlatılacak bir çok şeyin, hatta zamanın kaybolduğu, geride kalan her şeyin bir hiç olduğu anların ,keşkelerle örülen ağları içinde hapsolmuş bir gün olacaktı bugün. Gök kubbe uykuda, rüzgar yelkenlere küs ve yorgun.
Gökyüzü maviydi, günlerden perşembe. Bir çok hayalin gerçekleşmesine gebe bir özleyişin çözüleceği gündü. Yeni bir özleyişin, sonuçsuz bir kavuşmaya giden gözlerin kapandığı gündü. Yaşadığımsa mavi bir ölümdü.Ben maktül, gök kubbe pişman, rüzgar sırtını dönmüştü…
Maviye tutkun,
Girdabın sonuna çıkar deniz,
Nefesini tutma ,
Sonunda denizde boğulacak değil miyiz…
