Yazı

Adam

Umur’dan;

Kedi

Kedi gibi yaşayacaksın bu duzende

Herkes harıl harıl yürürken sen kaldırımın köşesine günlerce bakacaksın

Kimsenin senden beklentisi yokken belki de Yıllarca güç biriktireceksin

Kedi gibi oturacaksın Gerektiğinde

Kedi gibi  Sıçrayacaksın yerinden gerektiğini düşündüğünde

Doğru yanlış önemli değil

 İşgal ettiğin köşende

Sonrası senin öncesi senin.

Kedi gibi yaşayacaksın bu hayatı

Herkesin kaplan olmak istediği bu düzende

Aslan  Olma genini 

Doğru zamanda

Sen de hazır olduğunda

Kullanacaksın.

—

Benden;

Dar bir sokaktı.
İki insan yan yana yürüse omuzlarının birbirine değeceği türden. Duvarlarda eski yağmur izleri vardı. Bir apartmanın klimasından damlayan su, gecenin sessizliğini metronom gibi bölüyordu.

Adam yürüyordu.

Kıvırcık saçları nemden kabarmıştı biraz. Sokak lambasının altında gözleri olduğundan daha açık görünüyordu; alkolün verdiği o kırılgan parıltıyla, sanki uzun zamandır uyumamış biri gibi bakıyordu dünyaya.

Sarhoştu ama dağıtmamıştı kendini.
Daha çok… çözülmüştü.

İnsanın içine yıllarca düğüm attığı şeylerin yavaş yavaş gevşemesi gibi.

Son zamanlarda yeniden tutunmaya başlamıştı hayata. Çok dramatik bir dönüş değildi bu. Kimse alkışlamamıştı onu. Büyük aydınlanmalar yaşamamıştı. Sadece bir sabah uyanıp dişlerini fırçalamıştı yeniden. Sonra yatağını toplamıştı. Sonra yarım bıraktığı bir kitabı açmıştı. İnsan bazen hayata geri dönmezdi; sadece umutsuz olmaktan vazgeçerdi.

Ama yine de içinde geç kalmışlık vardı.

Bazı insanlar yaşlarını taşır.
Bazılarıysa kaçırdıkları ihtimalleri.

O adam ikinci türdendi.

Yürürken herkesi geriden takip ediyormuş gibi hissediyordu. Arkadaşları kariyer kurmuştu, aşklar yaşamıştı, evler taşımıştı, çocukluklarını gömüp yetişkin olmuşlardı. O ise hâlâ kendi içine düşüyordu bazen.

Sanki hayat bir tren olmuştu da o son anda perona yetişmişti.
Tren tamamen kaçmamıştı belki ama kapılar kapanıyordu.

Sonra kediyi gördü.

Kaldırımın kenarında oturuyordu.
Ne miyavlıyordu ne yaklaşmaya çalışıyordu. Sadece oturuyordu.

Sokaktan geçen insanların hiçbirine ait değilmiş gibi.

Adam durdu.

Bazı karşılaşmaların nedeni olmaz.
Bazı şeyler sadece insanın içindeki sesi dışarıda tekrar etmek için vardır.

Kedi başını hafifçe kaldırdı.
Gözlerinde korku yoktu. Açlık bile ikinci plandaydı. Daha tuhaf bir şey vardı onda:

Kendisiyle kavga etmeyen bir canlının sakinliği.

Adam sigarasını çıkardı ama yakmadı. Duvara yaslandı. Sonra cebinden telefonunu çıkarıp notlar kısmını açtı. Parmakları sarhoşluğun verdiği yavaş dürüstlükle hareket ediyordu.

“Kedi gibi yaşayacaksın bu düzende…”

Yazdıktan sonra uzun süre ekrana baktı.

Çünkü ilk kez bir cümleyi kendine itiraf eder gibi yazıyordu.

“Herkes harıl harıl yürürken sen kaldırımın köşesine günlerce bakacaksın…”

Kedinin gerçekten neye baktığını düşündü adam. İnsanlar hep bir amacı olması gerektiğini sanıyordu her şeyin. Ama belki hayvanlar bu yüzden daha bilgeydi. Varlığı sürekli açıklamaya çalışmıyorlardı.

Adam kendi hayatını düşündü.

Yıllarca hareketsiz kaldığı zamanlardan nefret etmişti. Yatağında tavana baktığı günlerden. Kimsenin anlamadığı iç yorgunluğundan. Geç kaldığını düşündüğü yıllardan.

Ama ya onlar sadece bekleme evresiyse?

Ya insan bazen güç toplamak için duruyorsa?

Kedi hafifçe esnedi.

Adam devam etti yazmaya:

“Kimsenin senden beklentisi yokken belki de yıllarca güç biriktireceksin…”

Bu cümlede durdu.

Çünkü hayatı boyunca en çok beklentiler yormuştu onu. İyi olmak. Başarılı olmak. İlgili olmak. Yeterince canlı görünmek. İnsanların gözünde sürekli “oluyor” görünmek.

Kimse ona durmayı öğretmemişti.

Oysa karşısındaki hayvan hiç utanmadan duruyordu.

Hiçbir yere yetişmiyordu.
Ve bu yüzden yenilmiyordu da.

Adam başını kaldırıp sokağa baktı. Şehrin uzak uğultusu dar sokakta boğulmuştu. Dünya hâlâ dönüyordu ama burada zaman biraz yavaşlamış gibiydi.

Bir an kendi hayatını dışarıdan gördü.

Kıvırcık saçlı, renkli gözlü bir adam.
Yorulmuş ama tamamen yıkılmamış.
İpin ucunu bırakmış ama koparmamış biri.

Belki de mesele buydu.

İnsan bazen hayattan düşmezdi.
Sadece elini gevşetirdi.
Sonra bir gece, dar bir sokakta, bir kedinin gözlerinde kendini görüp yeniden tutardı ipi.

“Kedi gibi oturacaksın gerektiğinde,” diye yazdı.

Sonra hafifçe gülümsedi.

Çünkü ilk kez geç kalmış gibi hissetmiyordu.

Aslan olmak için sürekli kükremek gerekmediğini anlamıştı sonunda. Bazı canlılar güçlerini sessizlikte saklardı.

Kedi ayağa kalktı sonra.
Bir an adama baktı.
Sanki yazdığı her şeyi biliyormuş gibi.

Ve yürüyüp karanlığın içine karıştı.

Adam telefon ekranına son bir cümle yazdı:

“Herkesin kaplan olmak istediği bu düzende, aslan olma genini doğru zamanda kullanacaksın.”

Sonra telefonu kapattı.

O gece eve biraz daha az sarhoş döndü.
Biraz daha geç kalmamış hissederek.