Yazı

Sarı Kılıç Ustası

Sarışının biri hakkında notlar;

17.05.2026

Sürekli kendi zihnini gözlemliyor.

Mutluluğu geldiği anda bile analiz edip bozuyor.

İnsanlardan tamamen kopmak istemiyor ama yakınlık sürdüremiyor.

Amaçların çoğunu “göstermelik amaç” olarak görüyor.

En büyük korkusu ölüm kadar belirsizlik.

En büyük özlemi aşk değil: heyecan duyabilmek.

“Sıkıldım” hissini suçlulukla yaşıyor.

Huzur anlarını çok kısa yaşıyor ve kaybolduklarında yas tutuyor.

Yazarken bile yazmanın nedenini sorguluyor.

Kendini teatral bulmaktan korkuyor.

Melankoliden bile bazen utanıyor.

Ve en önemlisi: kendisini gerçekten ikna eden hiçbir anlatı bulamıyor.

——

Sarışının biri hakkında;

Bazen ağladığım oluyor.
Çok kötü anlarda değil üstelik. Tam tersine, nadiren bir şey hissetmeye yaklaştığım anlarda oluyor daha çok. Ağlamak iyi hissettirmiyor ama en azından bir tepki gibi geliyor. Vücudun hala tamamen kapanmadığını gösteren zayıf bir refleks gibi. O anlarda garip şekilde rahatlıyorum. Çünkü birkaç dakikalığına da olsa taş olmadığımı düşünüyorum.

Eskiden bazı şeyleri severdim. Gerçekten severdim galiba. Bir şarkıyı başa sarıp tekrar tekrar dinlediğim zamanları hatırlıyorum. Şimdi müzik açınca birkaç dakika içinde sıkılıyorum. Yeni şarkılar dinlemeye çalışıyorum, eski sevdiğim şeylere dönüyorum, olmuyor. Sanki müzikle aramdaki bağlantıyı biri sessizce kesmiş. Aynı durum insanlar için de geçerli. Birileriyle konuşuyorum, bazen gülüyorum bile ama içimde hiçbir şey oluşmuyor. Eve dönünce görüşmenin tamamı düz bir yüzey gibi kalıyor aklımda. İz bırakmıyor.

İnsanlarla ilgili en kötü şey nefret etmek değilmiş. Kayıtsızlaşmakmış. Bir insanın karşısında otururken zihninin yavaş yavaş başka yerlere kaçması. Söylediği şeylerin üstüne tutunamaması. Sanki konuşmanın içine değil de konuşmanın taklidine katılıyorum. Sonra suçluluk geliyor. Çünkü karşımdaki insan kötü biri değil çoğu zaman. Benim eksik olan bir parçam var sadece.

Uyumaktan da sıkıldım artık. Eskiden uyku kaçış gibiydi. Şimdi rüyalar bile yoruyor. Sabah uyandığımda hiçbir yere gitmemiş gibi hissediyorum. Beyin gece boyunca anlamsız görüntüler üretmiş oluyor sadece. Dinlenmişlik yok. Huzur yok. Sadece kapanıp tekrar açılmış bir sistem gibi.

Hiçbir şey yapmak istememek çok yanlış anlaşılan bir his. İnsanlar bunu tembellik gibi düşünüyor. Halbuki yapmak istediğin şeyi bulamamakla ilgili daha çok. Bir gün boyunca boş boş tavana bakmanın bile daha mantıklı geldiği bir nokta oluyor. Çünkü yapılacak her şey birkaç dakika sonra aynı tatsızlığa çıkacakmış gibi geliyor.

Bazen geçmişte gerçekten mutlu olup olmadığımı düşünüyorum. Yoksa sadece o zamanlar dikkatim daha mı dağınıktı? Belki de hiçbir zaman hayatı seven biri değildim. Sadece düşünmemeyi daha iyi başarıyordum.

Şimdi düşünmekten de sıkıldım.

En kötüsü bu galiba.
İnsan bir noktada kendi zihninden bile sıkılıyor.
Aynı koridorlarda yürüyen düşünceler. Aynı sorgular. Aynı boşluk hissi. Aynı iç sıkışması. Yeni hiçbir şey üretmeyen bir bilinç.

Yine de tamamen ölmek istemiyorum galiba. Çünkü bazen çok kısa anlarda bir şey oluyor. Çok küçük bir şey. Bir şarkının tek bir saniyesi mesela. Ya da gece sokakta yürürken bir apartman dairesinden gelen ışık. O an çok kısa bir süreliğine dünyanın içinde hissediyorum kendimi.

Sonra geçiyor.

Zaten her şey geçiyor.

—–

Bir süredir hiçbir şey tam olarak başlamıyor bende.
Başlayan şeyler de tamamlanmıyor zaten. İnsanlarla konuşuyorum, müzik açıyorum, bir yere gidiyorum, bir şey izlemeye çalışıyorum ama hepsi birkaç dakika sonra aynı düzlüğe bağlanıyor. Sanki bütün deneyimlerimin ortak bir zemini var ve o zemin de tamamen hissiz.

Eskiden bazı şeylerin bende gerçekten karşılığı vardı. Bunu biliyorum çünkü hatırlıyorum. Bir diziyi izlemeyi beklediğim akşamları hatırlıyorum. Tek başıma film izlemeye giderken hissettiğim heyecanı hatırlıyorum. Evde bira içip müzik açtığımda gelen o küçük huzuru hatırlıyorum. Şimdi aynı şeyleri tekrar etmeye çalışınca sadece eski bir ritüelin boş kabuğunu oynuyormuşum gibi geliyor.

İnsanlarla ilgili mesele de benzer aslında. Tam olarak insanlardan nefret etmiyorum. Hatta bazı insanları gerçekten seviyor bile olabilirim. Ama bir noktadan sonra herkesle konuşma aynı yere çıkıyor gibi geliyor bana. Karşımdaki kişinin anlattığı şeyler zihnimde birkaç saniyeden fazla tutunamıyor. Sonra suçluluk hissediyorum. Çünkü sorun onların sıkıcı olması değilmiş gibi geliyor. Sorun, benim hiçbir şeye uzun süre bağlanamıyor olmam.

“Senden sıkıldım” cümlesini hiçbir zaman rahat söyleyemedim zaten. Çünkü bunun kalıcı bir yargı olmadığını biliyorum. Birkaç saat sonra geçebilecek bir histen dolayı bir ilişkiyi parçalamak istemiyorum. O yüzden susuyorum. Sonra uzaklaşıyorum. Sonra yine yalnız hissediyorum.

Uyku bile dinlenme gibi gelmiyor artık. Eskiden en azından düşünmek dururdu. Şimdi rüyalar bile devam eden bir düşünce biçimi gibi. Sabah uyandığımda gerçekten kapanıp açılmış hissetmiyorum. Sadece aynı zihinsel sıkışmanın birkaç saatliğine karanlıkta kalmış hali gibi.

Bazen ağlıyorum. Çok yoğun bir acıdan değil. Tam tersine, nadiren bir şey hissetmeye yaklaştığımda oluyor bu daha çok. Ağlarken garip şekilde rahatlıyorum çünkü en azından sistem tamamen donmamış gibi geliyor o an. Hala bir tepki üretebildiğimi görmek sevindiriyor beni. Ne kadar saçma olsa da.

Bir şeylerin yanlış olduğunu sürekli düşünüyorum ama bunun ne olduğunu tam bulamıyorum. Amaçsızlık mı? Yalnızlık mı? Belirsizlik mi? Sürekli kendi zihnimi çözmeye çalışan bir tarafım var. Her hissi parçalarına ayırıyorum. Rahat bir an yaşadığımda bile neden rahat olduğumu anlamaya çalışıyorum. Sonra o an bozuluyor zaten.

En çok da huzurun kısa sürmesine üzülüyorum galiba. Çünkü bazen gerçekten geliyor. Çok kısa anlarda. Gece yürürken. Bir şarkının belli bir saniyesinde. Herkes evindeyken. Bir anda içimdeki gerginlik gevşiyor. Sonra bunu fark ettiğim an geri kayboluyor.

Kendimle baş başa kaldığımda zihnim sürekli bir şey çözmeye çalışıyor. Çözülmesi gereken büyük bir problem varmış gibi. Ama problemin ne olduğunu bilmiyorum. Sadece çözülmezse rahatlayamayacağımı hissediyorum.

Saat ilerliyor.

Ben düşünmeye devam ediyorum.

Ve devam ediyor.