Ben iki elimde iki yalnızlık taşıyorum:
biri eski — yıllanmış, tanıdık,
biri henüz doğmamış bir ihtimal,
adı konmamış bir boşluk.
Uzun zamandır bir insan sesi değmedi omzuma.
Kendi sesimle konuşuyorum;
akşamlar ağır bir kapı gibi kapanıyor içime,
ve ben, kendi kalbimin koridorlarında
yankılanan adımlarımı dinliyorum.
Birini istedim.
Öyle büyük bir şey değil:
bir bakış kadar kısa,
bir sabah kadar mümkün,
bir el kadar yakın.
Ama sözleri bir kafes gibi kapandı üzerime —
nefesimden kıskanan,
gölgemden hesap soran,
her an yanımda olan
dar bir gökyüzü bıraktı bana.
Ben dar gökyüzlerinden nefret ederim.
Kaçarım herkesten uzaklara.
Ben, insanın omzuna konan görünmez zincirlerden;
ben, özgürlüğünü açıklamak zorunda kalan kalplerden.
Ve çıktım — bir kere daha çıktım —
kendi içimin karanlık avlusuna.
Orada eski korkularım oturuyordu,
yargıların paslı sandalyelerinde:
“Neden yalnız?”
“Neden hâlâ bekliyorsun?”
Bilmiyorum.
Belki de her insan
kendi cehenneminde bir kamp kuruyor:
küçük bir ateş,
birkaç hatıra,
biraz korku.
Ve uzaktan, başkalarının dumanını izliyor.
Ben de burada,
kendi ateşimin başında,
özgürlüğümü kaybetmemek için
yalnızlığımı nöbet tutar gibi bekliyorum.
Özgürlük dediğim,
yalnızlığın öbür adı:
kimseye , bir yere ait olmamak,
köksüz çiçek açmak.
Ve bazen, gecenin en sessiz yerinde
soruyorum kendime:
Bir insanı istemek mi daha ağır,
yoksa kendi içimde kurduğum bu kampı terk etmek mi?
