Yazı

Ağustos’un 20’si

Ağustos, 8. ay.

“Octo”pus , 8 bacağı var diye bu ismi veriyorlar. “Octo”hedron 851 cisimken, müzikteki “oktav” 8 notalık bir aralığı temsil ederken, “oktal” sistem bilgisayar dilinde 8lik taban kullanırken ve hatta antik Yunan’da “okto” kelimesi doğrudan sekizi simgelerken, kimyada bile oksijenin atom numarası bile 8 . Yani ekim ayının (“octo”ber) sekizinci ay olması gerekmez mi?

İşte böyle bir anlamsızlığın içinde bitti her şey. Ayın 20sinde. Severdi “O” tarihlerde bu sayıyı, beni sevmediği gibi severdi.

Yarım kaldık derler , hayır biz yarım kalmamıştık daha yaşayacaklarımızın 25 de birini bile yaşamamıştık. Belki ekimin 8. ay olduğu bir dünya da her şey başka olurdu.

Benim aşkımın senfonisi yarım kaldı, ben kaldım , benim karem kaldı bir uçsuz ama biz yarım kalmadık.

Hayat, bazen bize öyle anlar sunuyor ki, zamanın durduğunu ya da akıyorsa bile neden aktığını anlamadığınızı hissettirir. İşte öyle bir anda, benim kalbimin atışları evrenin ritmine karıştı ve ruhum “O” nun sonsuzluğunda kayboldu. Öyle “Normal” di ki her şey o Normalliğindendi. İlk kez gerçekten sevmenin, değer vermenin ne demek olduğunu öğrendim.

Kitap sayfaları arasında uyuya kaldığımız geceler, ellerimi öpüşlerin, kelimelerimiz arasında insanları gezindirdiğimiz şiir yarışmalarımız, senin araç kullanamazken benim bunda ki yeteneğim bile sanki ayakta bekleyen eksik parçaları oturtuyordu yerlerine. Ellerimi öptüğün geceydi konserde bana yaptığın teklifi tekrarladığın. Üzerime uzanıp yazdığımız eksik kalan şiirler, yazılar, insanların garip bulduğu bizimse doğal hissettiğimiz dansımız… Saatlerce konuşurken zamanın nasıl aktığını unuttuğumuz o sohbetler, yine sabah oldu diye şaşırmalarımız… Tenlerimizin özgürlüğünü kutladığımız çıplak anlar ve ruhumuzu arındıran uzun yürüyüşler… Gözlerinde kendimi bulduğum o bakışmalar, beni dizine yatırıp yüzümü sevmelerin, sarılıp bende huzur bulman…

Sakindik biz, dibi görünen derin ama tertemiz bir su gibiydik. Severdim ben seni o suyun kenarında, sen beni sevmesen de severim. Keşke biraz yardım etseydin bana, bu kadar kolay gitmeseydin.

Söz vermiştin bana ben herkes gider dediğimde ben asla gitmeyeceğim dedin, hep buradayım dedin. Ben inandım sana, sen hissetmediğin öyle düşünmediğin bir şeyi söylemezdin oysa.

Hepsi birer vaatti sanki; sonsuzluğa uzanan bir yolun işaretleri. Ağladığımızda birbirimizin gözyaşlarını silen ellerimiz, hikayelerimizi paylaştığımız o samimi itiraflar… Hepsi, “ben” ve “sen”in nasıl “biz” olduğunun tanığıydı.

Son anımızın fotoğrafını çekerken, belki de bilinçaltımız bize bir şeyler fısıldıyordu. Ama biz, o sesi duymadık. Oysa o fotoğraf, yaşanacak daha çok şey olduğunu haykırırken, her şeyin yarım kalacağının da habercisiydi.

Ve sen gittin. Geçmişine, eski bir aşka döndün. Haklıydın da, o da haklı. Ben bilmiyor muyum bu hikayeye sonradan giren olduğumu, ilk gitmesi gerekecek olduğumu. Çocuk hikayeleri okumayı severim bilirdin. Yapamazdım sana da ona da yapamazdım. Ellerimle verdim seni ona, mutlu ol diye, mutlu olsun diye. Sev istedim beni, öyle benim seni sevdiğim gibi olmasına da, coşkulu olmasına da gerek yoktu. Akşam loş evde sakince oturup bir kadeh viski ile kitap okumak gibi sevseydin beni de yeterdi bana. Yaşadıklarımızı bir sis perdesinin ardında bırakarak uzaklaştın. Şimdi anlıyorum ki, bazen aşk, iki kişinin aynı anda, aynı yoğunlukta hissettiği bir duygu olmayabilir. Bazen biri diğerinden daha derine dalar, daha çok verir, daha çok kaybeder. Ben anladım seni, sen de anladın beni, bildik biz birbirimizi. İçimizi okuduk, dışımızı konuştuk. Sen evimdeki kedi de, koltuktaki lekemde kalbimde ki acı da varlığını sonsuza kadar devam ettireceksin. Beni sevsen de sevmesen de, olsan da olmasan da.

Geride kalan ben, şimdi bu yarım kalmışlığın acısıyla baş başayım. Ama bu acı, yaşanmışlıkların değerini azaltmıyor. Aksine, her anın, her duygunun ne kadar kıymetli olduğunu öğretiyor. Çünkü aşk, sadece mutlu sonla biten bir masal değil, öğrettin bana; bazen yarım kalan bir şiir, tamamlanmamış bir tablo, ya da son notası çalınmamış bir senfonidir.

Tablon bende. Sana yaptığım, veremediğim geyikli gece şimdi evimin tam orta yerinde. Senin acın ise her hücremde seni sayıklıyor. Ben seni bu satırlara değil her anıma, içime yazdım. Çıkmak istiyorsun çığlıklarını, yumruklarını duyuyorum, biliyorum gitmek zorundasın ama yapamıyorum.

Eylül demiştik, ölürüz diye. Ayın 11 i olsun mu demiştim ben; 11+9, 20 yi sen seversin diye. Sevme artık yirmiyi bırakıp gittin beni, hiç olmamışım gibi, başka bir hayatta dedin bakmadın bile arkana. Gecenin karanlığına hapsettin beni gittin. O geceydi benim sonsuz gecemin ağıtı başladı.

Sensiz her an, sonsuz bir gecenin karanlığına dönüştü. Uyku, bir zamanlar huzur bulduğumuz o sığınak, şimdi yokluğunun en acı hatırlatıcısı. Gözlerimi kapatıyorum, ama uyku gelmiyor. Nasıl gelebilir ki? Sen yoksan, dinlenmenin ne anlamı var?

Gözyaşlarım tükendi. Artık ağlayamıyorum bile. Sanki acı, bedenimin her hücresine işlemiş, gözyaşlarımı bile kurutmuş. Bu kuru hıçkırıklar boğazımı yakıyor, ama senin yokluğunun verdiği acının yanında bu fiziksel acı hiç kalıyor.

Şimdi kollarım boş, kalbim bir çöl kadar kurak. O sarılmalarda bulduğum huzur, şimdi hayatımdan tamamen silinmiş durumda. Sensiz her nefes, eksik, yarım, anlamsız.

Yaşamak mı? Sen olmadan yaşamak mümkün mü?, Her dileğin gerçek olsun diyorsun bana, mutlu ol. Mutlu olmak basit ah ben bir şu sensiz sabahlara uyanabilsem, senin olmadığın bir güne gözlerimi açmak, dayanılmaz bir işkence. Hayatın renkleri soldu, sesleri kesildi. Sensiz dünya, siyah beyaz bir film karesi gibi, cansız ve soğuk.

Sevileceksin diyorsun bana hak ediyormuşum ve sevecekmişim yine delicesine. Ben sana kadar sevmedim ki kimseyi, sevmem bundan sonra da zaten Eylül e ne kaldı ki şurada. Sesini duymak için açtığım şarkılarını, yüzüne bakmak için açtığım fotoğraflarımızı ve seninle sohbet etmek için okuduğum yazılarını kazıyorum hafızama.

Aptalsın! Başka birini sevmek mi? Nasıl mümkün olabilir bu? Sen, kalbimin en derin yerini işgal ettin. Orayı öyle bir doldurdun ki, başka birine yer kalmadı. Senden sonra sevmek, sadece bir taklit olur. Gerçek aşkı tattıktan sonra, sahte olanla yetinmek imkansız.

Her köşe başı seni hatırlatıyor. Her şarkı senin sesini fısıldıyor kulaklarıma. Her kitap sayfası, seninle paylaştığımız cümleleri haykırıyor. Kaçış yok. Senden, anılarımızdan, yaşadıklarımızdan kaçış yok.

Bu acı, kemiklerime kadar işliyor. Nefes almak bile acı veriyor artık. Çünkü her nefes, sensiz geçen bir anın daha habercisi. Her kalp atışı, sana olan özlemimi daha da derinleştiriyor.

Belki de bu acı hiç geçmeyecek. Belki de ben, sonsuza dek bu yarım kalmışlığın gölgesinde yaşamaya mahkumum. Ama biliyorum ki, bu acı bile senin varlığının bir kanıtı. Bu yüzden, bu acıya sımsıkı sarılıyorum. Çünkü bu acı, seninle yaşadığım aşkın tek kalıntısı. Acını da severim ben, sen verdin onu bana, sonsuza kadar koruyacağım onu. Ben sözümü tutacağım, terk etmeyeceğim onu.

Sensiz yaşamak, yaşamak değil. Sadece nefes alıp vermek. Ve ben, bu nefes alıp vermenin bile ne kadar zor olduğunu her an hissediyorum. Sen gittin, ve sanki tüm anlamını da beraberinde götürdün. Geride kalan ben, sadece bir kabuk. İçi boşaltılmış, ruhu çalınmış bir beden.

Bu yazgıyı kabul etmek zorundayım. Sen mutlu ol diye, sen diye.  Sensiz, yarım, eksik, anlamsız… Ama yine de, bir parçam hep seninle kalacak. Ve bu parça, sonsuza dek kanayacak bir yara olarak kalbimde yaşayacak.​​​​​​​​​​​​​​​​

Yarım kalan şiirimizin ağıdını yakıyorum şimdi.

Şimdi yatağımda tek başıma, gözlerim tavana dikili, uyuyamıyorum. Nasıl uyuyabilirim ki? Senin sesin kulağımda çınlarken, şiirlerimizin ritimleri zihnimde dans ederken? Yatağın senin tarafı boşken.

Çıkartıp kıyafetlerini astığın yere bakıyorum, gece uyanıp sevişmelerimizi anıyorum. Senden uzak kalınca beni kendine çekip sarılmalarımızı, kediyi kıskanıp kedi taklidi yaptığımda beni sevişini. Gittiğinde camdan bakıp köşeyi dönüşünü. Son gidişinde, bir daha seni göremeyecek olmanın verdiği acıya nasıl katlanırım düşünmeden son bir kez gerçekten öptüm seni. Kendimi açtım sana, kimseye açmadığım gibi.

Gözyaşlarım tükendi, evet bitiyormuş göz yaşı ama sonra doluyor yine sana yeniden ağlayabileyim diye. Bedenim bile bu ihtiyacıma cevap veriyor.

Çıplak gezdiğimiz o anlar… Şimdi tenimin her zerresinde bir boşluk hissediyorum. O özgürlük, o samimiyet, şimdi beni boğan bir yalnızlığa dönüştü. Uzun yürüyüşlerimiz… Her adımda seni arıyorum, ama yanımda değilsin. Sokaklar, parklar, her yerin adını yanlış hatırlayışım ve artık o yanlışları doğru gibi kabul edişimiz. Kalaba, havelka – hepsi sensiz, hepsi anlamsız.

Mrs. Robinson dinliyorum bunları yazarken, sen dinletmiştin bana, ben dizinde uyuklarken sen votkanı yudumluyordun.

Son anımızın fotoğrafı… O fotoğrafa baktım yine, tatil fotoğraflarımıza, içimde bir şeyler paramparça oluyor. İçimdeki parçalar seninle yarım kalanlarımızın hiç bitmeyecek şiirimizin son mısrası. Sen gittin, ve sanki tüm şiirselliği, tüm anlamı da beraberinde götürdün. Geride kalan ben, sadece yarım kalmış bir mısra, tamamlanmamış bir öykü.

Bu yazgıyı kabul etmek zorundayım. Senin için, sen böyle istediğin için yok olacağım hayatından. Sensiz, yarım, eksik, anlamsız… Ama yine de, bir parçam hep seninle kalacak. Ve bu parça, sonsuza dek okunamayan bir şiir, yazılamayan bir hikaye olarak kalbimde yaşayacak.​​​​​​​​​​​​​​​​