Yazı

Anka

Uçakta yazıyorum bu satırları. Yanımda yılların birikimi arkadaşım en güzel günlerini yaşamanın verdiği mutlulukla hüznüme eşlik edemezken ve yan koltuğumdaki adam onda pek de bir işe yaramadığı belli olsa da yüzüne yaptığı maske ile uyuklarken yazıyorum.

Hayatı, yaşamayı yıllardır insanların bu kadar sevmesini anlayamasam da özellikle bu günlerde yanında seni seven, destek olan insanların kıymetini daha çok anlıyorum.

Ben burada acil çıkış kapısının önünde oturmuş talimat kartında yazan ve insanları kurtarmak için bağıracağıma söz verdiğim kelimelere bakıyorum: “ Tahliye, Tahliye, kemerleri açın, her şeyi bırakın”. Bu komutu tekrarlarken içimden biri duydu anonsumu. Özüm duydu. Ben kendimi biliyordum; güçlüyüm, sakinim. Dolayısı ile içimde ki bu kadar duygunun bedenimde zehirli bir yakıta dönüştüğünü de hissediyorum.

Benim üç ölümcül günaha bağışıklığım vardı. Daha çok küçükken bağışıklık kazanmıştım, ben karar vermiştim. Hiçbir şeyi çok istemeyecek, çok sevmeyecek ve çok korkmayacaktım. Yıllardır sürdürdüğüm bu yemini bozmuş olmanın hüznünü yaşıyorum bir de. Ama bu değil, ben zayıf değil, böyle duygusal hiç değilim.

Ölsem ceset torbası bulmaya zahmet etmeyecek ya da öldürsem küreğin yerini aramayacak insanları almıyordum hayatıma. Yine kapatırım kendimi, çok istemesem de, çok sevmesem de, çok korksam da kapatırım ve günahlarımdan kaçıp yeminime sığınırım.

Korku en çok da kaybetme korkusu kendi kendini gerçekleştiren bir kehanetti, bildim ben. Korkmazdım da ne ölümden, ne yaşamaktan, ne doğrudan, ne noktadan.

Şimdi zamanın nasıl aktığını çözmeye çalışıyorum. Kafam basar bir şeylere benim, onu da çözerim. Olmadı youtube dan 1 dakikada nasıl çalışır videoları izlerim.

Daha yolun başındayım, biliyorum. Kendimi, yeni beni keşfetme yolculuğuna çıkıyorum. Senin tanımadığın tarafıma ışık tutuyorum, elimden akan kelimelerin ruhumu sarmasını bekliyorum. Ben kendime zaman tanıyorum. Çünkü görüyorum, bunlar beni daha zayıf ya da aciz yapmadı. Ben neysem  oyum. Güçlü, derin, özel, herkes gibiyim işte.

Yakın geleceğimi planlıyorum kafamda şimdi, kendi kişisel tarihimi baştan yazıyorum. Ne farkım var o köklü devletlerden? Onlar da değiştirdi tarihlerini, farklı anlattılar çocuklara, sırf daha rahat yönetebilmek için kendilerini. Ben de ilham alıyorum işte onlardan.

Yeni bir hobiye başlıyorum mesela, eskilerine de yeniden. Fırçamın ucundan dökülen renklerin mesela içimden neler çıkaracağını merak ediyorum. Merak ediyorum bir kere, ne kadar yaşam doluyum.! Hayatı kutluyorum, şimdilik kendiminkine sıra gelmedi.

Çıktığım bu seyahatte yine neler yaşayacağımı düşünüyorum. iyileşicem diyorum, sonrada gittiğim Mısır da yatan mezarları, mumyaları anıyorum ve ben hiç bozulmadım ki diyorum.

iyiydim ben, anlardım insanları, ihtiyacım yok anlaşılmaya, bilinmeye. Ben ve içimdeki diğerleri bilir zaten; iyiyim ben.

ve affediyorum, seni değil, kızamadım ki sana. Kendimi affediyorum, en sevdiği vazosunu kıran çocuğuna kızan bir anne gibi. Vazoya değildi sinirim, bana bir şey olur diyeydi. Olmadı.

Yeni biri çalar mı kapımı, yumruklar mı, kırar mı bilmiyorum. Belki kampüste, belki caz konserinde. Kim bilir? Derin, duygusal, entellektüel biri ama en çok beni seven, ne ilk, ne ikinci , ne son tek tercihi yapan biri  gelir bulur beni. şimdilik düşünemiyorum bunları ama O düşünüyordur beni, beni ben olduğumu bilmeden belki.

Bu sefer daha güçlü, daha bilge ve kendini, isteklerini daha iyi tanıyan bir Müge olarak açacağım o kapıyı.

Şimdi ne mi napıyorum?  Şimdilik yarım kalan şiirimizin son dizelerini yazıyorum. Ama şimdi biliyorum da aynı zamanda, bu son değil, bir başlangıç. Çünkü hayat yarım kalmaz, kitapta yeni bir bölüm başlar.

Ben teşekkür ederim, bana aşkı, acıyı ve yeniden doğabilmeyi öğrettin, hatırlattın. Şimdi kendi hikayemin kendi bölümünü yazmalıyım. Onu da yaparım. Ve kim bilir, belki bir gün yollarımız yeniden kesişir, bu sefer daha olgun, daha derin bir dostlukla.