Yazı

Büyük Şeyler.1

Sarhoş oldum ben.

Geceye sarkıyorum.

İçki içmeye, sigaraya bahane arar oldum,

Yaşamak için ise neden arar.

Nedenlerimin çokluğu mu ,yokluğu mu beni ben yaptı ya da yok yaptı bilmemekle beraber derin sonsuz ve keder dolu içimi yine kendi bağrıma bastım.

Bir şekilde yaşamanın yolunu buldum, sessizce gidişime ramak kala; Sadece sessizlik hayatta kalacak. Sanki hiç mücadele etmemişiz gibi.

Bitene kadar bitmez hayat,

Bitti mi de biter ama.

Toprağın altında kefensiz yatanları düşündüm. Ben de ölüyorum, öldüm, öleceğim ama benim hayattaki tüm cesaretim yazılarımı insanlara açmaktan ibaret ve artık şehit olmayı bırak bir yere ait olmayı düşünemiyorum bile.

Yazmak, emin olun bir şeylere çare değil, bir terapi hiç değil.

Ve ben geceye sarkıyorum.

Bana güçlüsün diyorlar, halledebilirmişim ben..

Kaç saçınız döküldüğünde kelsiniz artık ve ben bu sorun yumaklarının daha kaç tanesini açamazsam artık zayıfım ?

Geceye sarkıyorum hala.

Bir şeyi çözdüğüm falan yok benim, güçlü durduğumda. Ben sadece duruyorum ve soruların tam ortasındayım,

Üzerine konuşup durdurabileceğim soruları düşünüyorum

Olanlar olduğu gibi oldular. Peki ama ben artık ne oldum değil ne olacağım diyorsam? O zaman olanlar hala oldukları gibi olmaya devam mı ederlerdi yoksa kuantumun bilinmezliğindeki gibi ben tekrar oraya dönüp bakana kadar ne olacaklarına karar veremezler miydi ?

Of ! Demeyin. Evet güzel şeyler de oluyor hayatta ama geceye sarktığım bu saatlerde yumağımın ışıltılı kısmına bakamıyorum.

Zaman en iyi yaptığı şeyi yapmaya devam ederken yani geçip giderken ben, kendi tarihimi düşünüyorum ve kendi evrenimi küçük ellerimde tutuyorum, kendime koyduğum teşhis değil manik depresif, benimki sadece yaşanmış, bitmiş, olmuş, gitmiş günler.

Sabaha sarkıyorum yine.

Gün ağarıyor ,bu sefer kedi başıma.

Her şey bir noktayla başladı koskoca sonsuzlukta ama o nokta un ufaklığından görünemeyen ve her şeyin temeli olması itibariyle de koskoca bir noktaydı.

Gün doğuyor artık geceye de sarkamıyorum, sabaha sarkıyorum şimdi.

Nasıl ölmek isterdiniz? Sıradan mı, çok konuşulan bir şey mi olsun, mesela bir amaca mı hizmet etsin? Ölümünüzün her anına tanıklık etmek mi isterdiniz yoksa uykuda ölmek mi mesela?

Benim için fark etmez, ben zaten bilmeyeceğim olanları.

Ölüm. Düşünebildiğim her şeyden daha sade geliyor bana, apaçık, karakterli, dingin.

Bu dünyaya gelme kararımdan haberim olmadı ve yaşamaya hapsoldum bu karardan habersiz.

Şimdi ise yok oluşumu durduramıyorum.

Sabaha sarkıyorum hala,

Herkes “her şey geçer” diyor, bu söz benim döngü dediğim her şeyin her gün devinip durması fikrime karşılık geliyor ve hiçbir şeyin geçmediği, devindiği beliriyor aklımda.

Kimseye sığınamıyorum ben, ne absürde ki o ben olurum, ne sonsuza, ne aynaya, ne tanrıya.

Kendi sarı, susuz, bitap çölümde mahsül oluyorum.

Çölde çay filmi güzeldir, bilin istedim.

Buradayım işte, he ne kadar buradayım ve ne kadar içindeyim hayatımın, orası muamma.

Bir şeyler istedim az önce fark etmediniz bile, ne kadar normalim!.

Normallik içimi sızlatıyor ama yine de hayat fani.

Bir öyle bir böyle yazar oldum, farklı tarzda yazabilmek için. Fena da olmadı ama artık ben kendi kendimin heteronimleri oldum. Kafamın içinde kim olduğumu seçer oldum.

Neredeyim, kimleyim, kimle hangi köşelerdeyim? 2 senedir cevabı bulunamamış bu sorular dolanıyor kafamda, devrilmeye yüz tuttuğu kendi ile o arasındaki ince çizgiye bakıyorum.

Hayatın bitmeyi bilmeyen şekildeki sünmüş haline bakıyorum ve uzunluğu içimi yakıyor.

Açtım Fourier denklemine hayranlıkla bakıyorum bir de ,çünkü açtım bir şarkı dinliyorum ve geyikli geceyi seyre duruyorum.

Her şeyin dalgaya indirgenebilmesi ve sonunda istediğiniz dalgayı elde etmek için kullanmanız gereken dalga formlarının bir denklemle bulunabilir olması bana her yumağın istenirse çözülebileceğini, istenmezse o soruların tam orta yerine çadır kurulabileceğini düşündürüyor.

Farkındalık derler ne büyük acı, bilmezler ki benim fark ettiklerimin bu kurgunun içinde bir anlamı yok, bunları ben düşünerek bulmadım ki, hayal ederek onlar buldu beni.

Sarıyı güneş edebilecekken çöl ettim, kör ettim ben.

Kör bir elsiz, tek isteğim ; kendini aydınlatmaya çalışmak olan.

Ben benim.

Bugün benim, yarın da, ama ertesi gün için söz veremem.​​​​​​​​​​​​​​​​

Bilgisayarımın ekran resmine bakıyorum Pollock un Convergence i.

Pollock un gündemden uzak duruşunu sevmesem de “Dünyanın en zor bulmacası” olarak da bilinen bu tablonun benim duygularımı uyandırışı, asi ve özgürlükçü doğası hoşuma gidiyor. Bu yazının resmi de işte tüm bu sebeplerden Convergence oldu.

Ben şimdilik hala sabaha sarkıyorum , elimde iki buzlu duble viskim ile yaşama hapsolmaya devam ederken.