Yazı

Büyük Şeyler.10

Olmayacak işlerin peşinden gitme, dur gönlüm. Bir yanıp bir sönmekten yorulmadın mı? Çok eğlendiğim, biraz sıkıldığım, biraz da umutsuz hissettiğim ama bunların hiçbirini umursamadan eve dönerken, bir apartmanın duvarında yanıp sönen bir ışığa bakarken düşündüğümü fark ettiğim ve yakaladığım cümle bu. Karanlıkta durup kendime sarılıp bekledim ama kimse gelmedi. Ansızın açan bir güneş gibi olsam ne olur ki? Gökte bulut var.

Aklıma gelen bu düşünceleri def ederken şunu dedim: “Merak etme, yalnız kalmazsın.” Bu, kendime söylediğim yalanlardan sadece biri. Kendimle konuşurken kafamın içinde “sen” diyorum aslında, yani tam olarak yalan sayılmaz; biz zaten en az iki kişiyiz.

Yakın arkadaş ile en iyi arkadaş arasında fark var mı? Bu fark ne? Ödün vermek mi ya da ihtiyacı olduğunda yanında olmak mı? Beklentiye girmeden sadece var olduğunu ve olacağını bilmek mi? Kendinde yaptığı küçük bir değişikliği sorgulamak mı, kabul etmek mi?

Bu kadar basit şeylerde bile bu sorgulara girdiğime göre ben dünyaya bugün geldim. Kim tersini söyleyebilir ya da ispatlayabilir ki?

Kendime yaptığım gece sandviçimi yerken yazıyorum bunları. Yani burası iyice günlüğe döndü. Bu durumda siz de günlüğümü gizlice okuyup hayatımdan bihaber olmaya çalışan annemsiniz; bu da beni bir ergen yapar sanırım.

Gerçi diğer yandan, okumak bir yazıya odaklanmak, bir odada kalmayı, sessizliği ve en sonunda da kendinle olabilmeyi gerektiriyor. Ve artık dünyada sessiz bir yer yok. Dolayısıyla bunların hiçbir zaman okunmayacağına olan güvenle yazıyorum.

Bir yıl önce bugünü düşünüyorum: Ağlıyordum; koltuğumdaki aptal bir lekeye, kedime, odadaki kendi elimle yaptığım hediyeye bakıp ağlıyordum. Şimdi saydıklarımın hepsi yerinde duruyor ama gülümsüyorum. Sahne aynı sadece dudağımın çizgisi değişti ama her şeyi değiştirdi. Gönlüm olmayacak işler konusunda ısrarını devam ettirse de ben kendime bu delikte kazdığım kuyuya balıklar koydum ve o balıklar oltalardan kaçtı.

İçimde buldum kendimi, sonra sıkı sıkı tuttum. Emin olmak için görünmediğimden kimseye söylemem gerekmedi. İçimde yeşerttim çiçeklerimi ve sonra meyvelerimi topladım. Tadına bakınca anladım ki daha olmamış. Olsun, ben acıyı da severim; hele kendi acımı daha çok. Kendime itiraf etmek istediğim çok şey var ama anlamayacağımı bildiğimden tüm bu suskunluğum. Kızmıyorum, ben de bıraktım peşimi. Biraz gülsem daha güzel olacaksın, güzelim.

Yalvarırım, yalan söyleme artık. Güzel miyim ki? Nasıl hissettiğimden bahset bana. Ayaklarını yerden kestim mi hiç? Bilmiyorum. Konu kendim olunca tahminlerim ve kırgınlıklarım var sadece. Güzel şeyler söyleme bana yine, sevmediğimi söyledim. Gerçek bir şeyler ver elime, eve gidince kâğıda dökebileceğim.

Ah! Nasıl da uzaklaşmak istiyorum. Bu his yabancı gelmiyor. Bir yerden çıkardım, çıkaracağım. Keşke içimden çıkarsam, kendimden söküp atsam. Tercihen ağzımdan. Ama biliyorum, ikimiz için de en iyisi benim susmam. Beni tanısan daha çok üzersin ve üzülürsün.

Sen öylece dur, ben sevecek bir şey bulurum. Sus!

Sisifos’a selam olsun, ben taşımı yere bırakıyorum.

 

İyi geceler.

(Kendine karşı dürüst olma provası)