Doğmak için ölmek mi gerekir?
Ablamın düşük yaptığını öğrendim, diğer ablamın ise çocuğu olmuyor ne yazık ki. Beni annem aldırmayı düşünmüş ve hamile bir arkadaşım doğuma sadece bir hafta kala çocuğa bakmanın zorluklarını kafasında tartıp duruyor. Ben ise bugünlerde yakında evlenecek en yakın arkadaşımın yasını tutarken görüşmediğim ya da artık bana bir katkısı olmadığını düşündüğüm insanların altına bir elek tutmuş sallayıp duruyorum.
Benim yeniden doğduğum benim için dönüm noktası olduğunu bildiğim bir kaç an var aklıma gelen ama içlerinde en parlak olanı yalnızlığımı kabullendiğim ve bununla neler yapabileceğimi anlamaya çalıştığım içinden geçtiğim bu günler. Artık erken yatmaktan, evde olmaktan, insanlara yardım etmek zorunda hissetmemekten muzdaribim. Hep yalnız kalmış, yalnız büyümüş ve yetişmiş biri olarak bu durumu bu yaşlarımda daha yeni kabullenmem çok garip geliyor bazen ama herkesin zamanı kendine göre akıyor sanırım.
Ben de size bu yazıda hayatımda olan yeni şeylerden ve neredeyse tamamen değişen bakış açımdan bahsetmek istiyorum.
Acaba hayat, bir anlam atfedilmesi gereken, çaba harcanması gereken ya da bir hedef uğruna büyük çırpınışlara girilmesi zorunlu bir denklemden fazlası mı? Yoksa azı mı? Aslında hiç ölmediğimizi ve bedenler arasında gezindiğimizi hayal etmeye başladım, fikirlerimizle ruhumuzla ya da aklımızla. Ancak basit bir seyahatten dönüşte bile derinde hissedilen o galiba ben de bir yan değişti hissi çok büyük bir şey olabilir ve bu yüzden bir yan etkisi var. O yan etki ise önceki hali unutmak. Olabilir. Yani aslında basitçe hayat, sonsuz bir devinim, sürekli bir keşif ve kendini anlama serüvenidir diyebilir miyiz? Dedik bile sanırım.
Bazen zorluklar, sıkıntılı anlar içinde o kadar çırpınıyoruz ki en bariz olan gerçeği göremiyoruz gibi geliyor. Tıpkı evde aradığınız eşyayı annenizin bulup size vermesi gibi. Hayatta ruhumuzun annesi de bu sıkıntılar zinciridir belki de mesela. Her zorluk, her sınav aslında içimizdeki gizli potansiyeli açığa çıkarmak için gönderilen bir çağrıdır belki.
Her gün uyandığımızda kapıda bizi bekleyen kin, öfke , ön yargı tamamına açık olmalı ve onları onula karşılamalıyız çünkü bizde neyin eksik olduğunu göstermeye geldiler.
Freud’a göre kaybettiğimiz eşyaları bilerek kaybediyoruz. Örneğin bir kalem kaybettiniz, aslında bunun sebebi o kalem ile bağdaştırdığınız kişi ile – mesela onu hediye eden biri ile – bilinç altı ya da üstü bir şekilde sorun yaşıyor olmanız olabilir. Ben de yakınlarda bir tesbih kaybettim ve bu buralara getirdi beynimin içinde konuyu, evet. Buradan bakınca kaybettiğimizi sandığımız her şey belki de aslında vazgeçtiğimiz parçalarımızdır – bize artık iyi gelmeyen, ruhumuzu sınırlandıran düşünceler, alışkanlıklar, ilişkiler…
Kaybetme korkusu aslında değişimden korkmaktır. Oysa kaybettiğimizi sandığımız her şey, bizim için artık gerekli olmayan, ruhumuzun evrimsel akışını durduran yapılardır. İçsel bilgeliğimiz her zaman bilir; neyin bize gerçekten hizmet ettiğini, neyin bizi sınırladığını… Fakat çoğu zaman bu bilgeliğin sesini bastırır, alışkanlıklarımızın konforunda kalırız.
İnsan, varoluşun sınırsız evreninde yolculuk eden transandantal bir varlık gibi. Bilmek değil, sezmek; anlamak değil, derinden kavramak onun gerçek ontolojik yeteneğidir. Ne dersiniz? Hayat, sürekli bir iç yolculuktur ve her an kendimizle yeniden tanışma, kendimizi yeniden icat etme fırsatıdır.
Gerçek dönüşüm, basitçe gerçek ve içten bir niyet ve radikal bir öz farkındalıkla başlayabilir. Yusuf’un tek dileğinin kuyudan çıkmak olması ve bunun üzerine “İnsan gerçekte ne ister?” sorusunu düşündüğüm geceleri hatırlıyorum da; cevabım insan bir şey istemez, sadece ihtiyaç duyar ve bu ihtiyaçların karşılanması için her şeyi yapar. İsteklerimizin çok ötesine geçip ihtiyaçlarımızın sesini dinlemektir asıl erdem. Kulağa öyle gelmediğini biliyorum ama sadece bugünlerde bana doğru gelen bu, belki de doğru gelmesine ihtiyaç duyduğum.
Kendimizi değiştirmeye, geliştirip büyütmeye olan ihtiyacımız, değişimin kendisi ve içten içe bildiğimiz ama söyleyemediğimiz gerçek ihtiyaçlarımız olabilir mi? Her adım, her nefes bir varoluşsal pratiktir. Derin bir nefes almak ve duygulara tutunmadan, karşı koymadan içlerinden geçip gitmek.
Sorunlarımız, karşılaştığımız insanlar, yaşadığımız üzücü ya da korkunç olaylar bizi küçültmek için değil, tam tersine genişletmek ve derinleştirmek için geliyor olabilir. Biz anlamadıkça ya da görmezden geldikçe daha görünür olarak tekrar ediyor olabilir her şey. Düşünün, hep aynı sorunları mı yaşıyorsunuz? “Neden böyle şeyler hep benim başıma gelir” ya da “Bunlar hep beni bulur” gibi kurduğunuz cümlelere o anlara bir bakın. Neden tekrar ediyor her şey? Ya büyük büyük annemizi bir cadı 5 nesil sonra doğacak çocuklar şöyle böyle olsun diye lanetledi ya da daha akla yatkın şekilde çözmemiz gerekenler önümüze serildi. Her şey zor olmak ya da zor yoldan olmak zorunda değil. Onlar birer öğretmen, birer aydınlanma vesilesi. Bizim için değil, bizim içindir. Öteki ve ötekileri aşıp sadece sizin için. Her zorluk, her acı bir dönüşüm anahtarıdır; ruhun evrimsel yolculuğunda birer durak, birer işaret…
İnsan, sonsuz potansiyelin taşıyıcısıdır. Sonuçta içimizde Tanrı’dan bir nefes var. Her kaybediş aslında bir kazanım. Her vazgeçiş, daha özgür, daha hakiki bir varoluşa açılan bir kapı. Bize hizmet etmeyeni tanımak, onu nazikçe bırakmak ve yeni olasılıklara açılmak, varoluşun en derin erdemlerinden biridir. Bunu sadece bizim çıkarttıklarımız için söylemiyorum, bizi çıkaranlar için de durum aynı. Tüm bu ilüzyonu, simülasyonu biz yaratmadık mı? Ben yokken her şeyin bir toz bulutuna dönüşmediğini kim söyleyebilir?
Hayat, sürekli bir iç yolculuktur. Değişim, var olmanın kendisidir. Ve insan, bu sonsuz dönüşümün hem tanığı hem de kahramanıdır.
