Aşık Veysel’den dinliyorum bu gece, Ayrılık.
“Fikrimden geceler yatabilmerem
Bu fikri başımdan atabilmerem
Neyleyim ki sana çatabilmerem
Ayrılık, ayrılık, aman ayrılık
Her bir dertten ala yaman ayrılık
Uzundur fikrimde kara geceler
Bilmirem men gedim hara geceler
Vur oktur kalbime yara geceler
Ayrılık, ayrılık, aman ayrılık
Her bir dertten ala yaman ayrılık”
Dinliyorum bu akşam ve düşünüyorum.Biri size küsmüşse çaresi vardır.Araya mesafe girmişse çaresi yoldur.Ölmüşse bile ahiret vardır.Peki ya hiç sevmemişse?
Ne garip değil mi, insanın hiç “sahip” olmadığı birini kaybetmiş olması… Ne demiş şair: “Ölüm değilse bizi ayıran, yazık olmuş.”
Bir taraftan şarkıyı söylerken buldum kendimi. Sesim güzel olduğundan değil; içimde yine o hissi duyduğum için. Bazen hepimizin içine gelen o his… Biraz yürüsem geçer dediğin his. O his genelde beni sokak ortasında ağlatır. Gecenin bir saati, o karanlık boş sokakta — belki biraz ürperten o sokakta — kendi kozama çekilmiş gibi oturup ağlatır. Ve sadece birkaç saat sonra, aynı akşamın sabahında hiçbir şey olmamış gibi… Tüm dünyan yıkılıp yeniden yapılmamış gibi hayata devam edenlere buradan selam olsun.
Bazı anlar vardır; herkesle vedalaşırsın ama o bir kişiye hoşça kal diyemezsin. Bakarsın sessizce. O susar, sen susarsın, dünya susar. Ve sanki bir daha hiç ses gelmez etraftan, hayat boyunca. Cıvıltımı böyle bir anda kaybettim. Kendi evimin kapısından çıkıp gitti. “Seni hayatıma geri alacağım” dedi. Ben sustum, o baktı ve dünya hâlâ çok sakin… Bir ses olsun diye çığlık atmak isteyeceğin kadar. O an hissettiklerini kimseye anlatamazsın bile; çünkü sen de anlamamışsındır zaten. Belki biraz daha uğraşsaydım, belki bir şeyden vazgeçseydim, belki bana bir adım atsaydı… Bir şeyler farklı mı olurdu dersin sonra. Ama bugün olmasa yarın olurdu zaten; onu da bilirsin bir yandan.
Bir şeylere üzülürken, hatta hayatının çok küçük bir yerinde var olabilmiş insanları düşünürken aklıma şu geliyor: Ailesini çok erken yaşta, hatta belki onlar yaşarken kaybetmiş insanlar… Ölüm neyse kabullenirsin de; oracıkta dururken konuşamamak… bilmiyorum. Peki ya kardeş, canından can olanlar?..
Bir laf var: Yaşlılıktan öldü derler, bir hastalığı olmadan ölen insanlar için. Ben de “doğduğu için öldü” derim. Bazı ilişkiler de böyle. Yaşlılıktan ölüyorlar. Doğduğu için yani.
Kendinize iyi bakın.
