Başka gezegenlerde hayat olduğuna inanıyor musunuz? Ben, bu odada bile hayat olduğuna inanmıyorum. Bu bir Matrix göndermesi falan değil, sadece son günlerde çok fazla Red Hot Chili Peppers dinliyorum sanırım. Onları ünlü yapan bir şarkıları var: “Under the Bridge.” Grup üyelerinden biri olan Hillel Slovak’ı kaybettiklerinde, öylesine yazdıkları ve grubun tarzının dışında olduğu için başta önemsemedikleri bir şarkıydı. Şarkının bir kısmında “Bazen kimsem yok, hiç arkadaşım yok gibi hissediyorum” diyor. Bir kayıp, insanı gerçekten derinden etkileyebilir; hele o insanı yaşarken kaybettiyseniz. Ciddiye almadıkları bu sözlere beste yapmaları, bir anda ünlü olmalarının kapısını aralayan bir etkiye dönüşüyor. Şarkının sonundaki kadın sesleri ise, kayıplarından sonra gruba yeni katılan gitaristin annesi ve arkadaşlarına ait. Demek istediğim şu: Bazı şeylere müsaade ettiğinizde, size bir güzellik yapabiliyor; bazen de tatsızlık yaşanıyor, ama o da hayatın bir parçası. Bu şarkıyla ilgili bir bilgi daha: Şarkıda bahsedilen köprü, “By the Way” şarkısının klibinde görünüyor.
Yıllar geçse de hâlâ en sevdiğim şarkıları “Tippa My Tongue.” Yeniden, önce aklıma, sonra ağzıma ve şimdi de kulağıma takıldı. Bas çalmaya çalıştığım zamanlarda şarkılarını tıngırdatmaktan büyük keyif alırdım. Şimdi ise tek bir akor bile hatırlamıyorum, o ayrı mesele. Şarkının ilk bölümünde şu sözler geçiyor:
“Well, I’m an animal, something like a cannibal
I’m very flammable and partially programmable
Centuries of overuse, now I wear it nice and loose.”
Bu sözler, belki alakasız diyeceksiniz, ama o zaman da bu zaman da bana aynı iki şeyi hatırlatıyor: Yuppie kavramı ve öldürmek.
Bu konuya geri döneceğim, ama öncelikle bugünlerde aklımı kurcalayan bir şey daha var. Son zamanlarda sıkça “Kalbinin sesini dinle” ya da “iç sesini dinle” gibi sözler duyuyorum. Ama “Kafamda sesler duyuyorum ve bu var olmayan seslerin verdiği komutları yerine getiriyorum” deseniz, bir anda romantik ve hevesli insan alanından, deli alanına hızlı bir geçiş yaparsınız. Bazı alanlar bana o kadar dar geliyor ki, sırf çıkıp biraz gezineyim diye kendimi dışarı atıyorum Çünkü biliyorsunuz, bazen sadece seçim yapmak bile, seçimin kendisinden daha önemli hale gelir.
Siz de düşünüyor musunuz bazen, belki de tek bir cehennem var ve o da içinde yaşadığımızdır? İnsan, kendiyle fazla konuşmuyor zaten. Konuştuğunda da daha çok yapılacaklar listesinden bahsediyor, bir şeyler itiraf etmeye pek vakit ayırmıyoruz. Belki de bu yüzden, insan kendine itiraf edemez. Ama belki de bizi en çok mutlu edecek şey vasat bir hayat, vasat bir eş ve vasat çocuklar. “Vasat” derken kötü bir şey söylemiyorum, mutlu insanlara laf etmiyorum. Vasat, her ne kadar ortalama altı gibi anlaşılsa da, aslında dümdüz, her şeyin ortası demek. Hırsların olmaması demek; vasatlık, kabulleniş demek.
“Late bloomer” diye bir deyiş var. Yeteneği ve gerçek potansiyeli geç ortaya çıkanlar için kullanılıyor. Babasının “Adam olmaz bu çocuk” demesiyle harekete geçenler işte ya da Arap atı. İşte asıl mutsuz olanlar bunlardır. Vasatlığın konforunu görüp, sonra bir şekilde başarı elde edenler ve kendini kanıtlama hırsına kapılanlar. Bu çok yorucu. Ben Yuppie’liğe devam.
Doğru, Yuppie’den bahsediyorduk. Neşeli geldiğini biliyorum ama genç şehirli beyaz yakalıları kastediyorum. Sabah kalkıp, bir ordu insanla sadece kiranı ödemeye yeten işine gidiyorsun. Bir önceki neslin sana bıraktıklarına ve beni çalışmak zorunda bırakan, vasatlık potansiyelimi düşüren feministlere de biraz küfür ve saygı duruşundan sonra, ofiste belki de hayatının en mutlu dakikalarını geçiriyorsun. Ama kendi hayatından şikayet etsen, kendin çözmek zorunda kalacağın için, topu başkalarına atıyorsun. Açık ofisteki küçük masanda kısa paslaşmaların ardından herkes evine dağılıyor. Ve tüm hayatını salonda geçirdiğin süreyi maksimize etmeye harcadığın gerçeğiyle yüzleşmeden, bir sigara yakıyorsun.
İşte böyle anlarda ölümü düşünüyorum. Doğrudan ölümü değil tabii; bu zaten mümkün değil. Ya ölmüş birini ya da o anı ve sonrasını düşünebilirsin. Ölüm, doğrudan üzerine düşünülebilecek bir şey değil. Benim düşündüğüm haliyle, kedimin gözümün önünde bir sineği öldürüşü üzerinden…
Çocukken okuduğum Kemalettin Tuğcu kitapları yüzünden mi yoksa “Delinin duası tutar” derler ya, ondan mı bilmiyorum, ama böyle şeyler aklıma geliyor. Sizin de aklınıza gelsin; bunu tek başıma yaşamayacağım. Soru şu: Ölüm ne zaman daha incitici ya da korkunç oluyor? Şimdi size bazı canlılar sayacağım; nerede ve neden “dur” dediğinizi bir düşünün: Sinek, hamam böceği, kelebek, kurbağa, balık, koyun, kedi, timsah, insan…
Bu benim testim: Nerede dur dediğinize göre, karşınızdakinin varlığını ya fiziksel büyüklüğe, ya dış görünüşe ya da kaliteli zaman geçirme potansiyeline göre değerlendiriyorsunuz. Ya da sadece egoistsiniz. Böyle konuştuğuma bakmayın, ben kediye geldiğinde dur diyorum. Duygusuz olabildiğimi söylemiştim.
Yine ne dediğim pek belli olmadı ama bu böyle bir seri , aklımdan geçenleri aklınızdan geçenlere döküyorum. Ortalığın kusuruna bakmayın.
Bu haftadan bana kalanları da not almak istedim: Aydede ve Azer Bülbül.
