Buzdolabını sürekli kontrol ederken, aslında içinde yeni yiyecekler bulmaya değil, standartlarımızın düşüp düşmediğini kontrol etmeye gidiyoruz.
Eğer geysen, kendinden nefret edemezsin. Bu seni homofobik yapar.
Neden güzel olan her yiyecek sağlıksızken, kötü olanlar sağlıklı? Aslında ölümün tadı mı bize güzel gelen, yoksa hayat mı kekremsi?
Kıyafetlerinizi ters giyerseniz, onu evrende siz hariç herkes giymiş sayılır mı?
Aslında hiç ellerimizi yıkamadık; hep ellerimiz birbirini yıkadı.
Alkışlamayı hiç kesmiyoruz; sadece iki alkışımız arasındaki süre uzuyor.
Eğer yere sabun düşürürseniz, sabun mu kirlenir, yer mi temizlenir?
Dışarıda alkol içmek, süt içmekten daha kabul edilebilir bir durum.
Acaba kedim bana ne isim koydu?
Teknik olarak herkes daha önce bir hamile kadını tekmeledi.
Bir göle taş atarak o taşa en son dokunan kişi olabilirsiniz.
Daha önce hiçbir filmin tamamını izlemedik; çünkü sürekli göz kırpıyoruz.
Her zaman kim olduğunu bilen insanlara özenmişimdir. Bu mu, şu mu sorularını yanıtlamakta zorlanmayan insanlar, doğum günlerinde hediye almak kolay olan insanlar. Ben kulağıma iyi gelen her müziği dinliyorum; hem şehri hem kumsalı seviyorum. Kendimi biraz kaybolmuş hissederdim eskiden. Ama artık kim olduğumu biliyorum; neysem oyum. Artık kendimi değil, yukarıdakileri sorguluyorum.
Hayatlarımız bize sıradan gelebilir ama aslında alışık olmayan gözler için oldukça heyecan verici. Kendi hayatlarımıza o kadar alışmışız ki her şey bize monoton geliyor. Hayatta her şeyi aslında sadece bir şeyler hissetmek için yapıyoruz. Sağlıklı hissetmek için spor yapıyoruz, güzel hissetmek için giyiniyoruz, değerli hissetmek için çok çalışıyoruz ve yaşadığımızı hissetmek için ise değişiklikler yapıyoruz. Bizim için monotonlaşan hayatlarımız olsa da, hatta komşumuz ile kağıt üzerinde aynı hayatı yaşıyor gibi görünsek de, hayatınızı heyecan verici bulabilirler. Çünkü hayatı sizin gözünüzden gören sadece sizsiniz ve bu çok özel.
Biliyorum, toplumsal beklentilerle başa çıkmak zor. Birçok insanın belirli bir yaşta hayatını belirli bir standarda getirmiş olması gerektiği düşüncesi yaygınlaştı. Hepimiz her yıl bir sene sonra bir üst sınıfa geçtiğimiz bir düzende büyüdük. Yani hayatımız boyunca bir sonraki adım hep belliydi. Ancak bu durum, hayatlarımızda da aynı şekilde doğrusal bir ilerleme beklentisi oluşturdu. Büyüdüğümüzde öğrendiklerimiz listesinde başta gelenlerden biri de 18 yaşını doldurduğunda bir anda yetişkin olmadığımız ya da üniversiteyi bitirdiğimizde büyülü bir şekilde başarılı olmuyoruz. Hayat inişli çıkışlı ve herkesin kendine ait bir hikayesi var; kimse kimse ile aynı zorluklarla mücadele etmiyor. Hepimizin koştuğu yarış farklı. Ancak bizler, kendi koydukları standartlara kendileri bile ulaşamayan insanlar tarafından yargılanıyoruz ve bu zinciri devam ettiriyoruz.
Ne izleyeceğimize karar vermemiz saatler sürüyor ve bulduğumuzda çoktan uykumuz gelmiş oluyor. Hayatımızın kötü bir metaforu sanki. Ya da zam istediğinizde size sorgusuz verildiğini hayal edin; tatmin olur muydunuz? Yoksa bu kadarını aldıysam daha fazlasını da alabilirdim diyip kendinizi aptal mı hissederdiniz? Artık yeter, size yetmez olur. İşte bu yüzden üç harflı marketleri seviyorum; tek ürüne tek marka, benim yerime verilmiş kararlar. Bugünlerdeki date uygulamalarının sorununun özeti gibi bunlar: “Alternatif”. O kadar çok seçenek var ki her aldığın karar hatalı, pişman olmak an meselesi. Sartre’nin dediği gibi: “Uçurumun kenarındayım ama düşmekten değil, aşağı atlamaktan korkuyorum.” Birinin kendi için aldığı her karar doğru mudur, en iyisi midir, ya da çoğu zaman değil midir? Neye göre veriyoruz bu kararları? Gelecek kaygısı, haz duygusu, olduğum kişi, olmak istediğim kişi. Bilemiyorum.
Bugün yumuşatıcıların çamaşırları gereğinden fazla proton ile yüklediğini, çamaşırların bu yüzden yumuşadığını ancak kıyafetleri giydiğimizde o muhtaç olduğu elektronları bizden aldığı için insana yorgun, agresif ve halsiz hissettirdiğini öğrendim. Yani öfke kontrol yöntemi olarak yumuşatıcıyı bırakabilir ya da aldığınız yanlış kararlar için onu suçlayabilirsiniz. Ben kullanmaya devam edeceğim; kendimi suçlamak istemediğimde bir arka kapım olsun. Sonuçta dümdüz yolda yürürken ayağımız bir yere takıldığında dönüp acıtanın ne olduğuna bakarız önce. Yani bilmek, acıdan daha mühimdir bazen. Ben de biliyorum artık, aldığım tüm kötü kararların ve depresif hissetmelerimin faili belli oldu, yumuşatıcı.
Yeni bitirdiğim kitaptan bir alıntı:
“Fakat ben hiç iyi değilim; çünkü ben dardayım, mutsuzum, çıkmazdayım ve karanlıktayım. Ben hiçbir şeye yetemiyorum. Ben tam olarak seninle aynı depresyonu yaşıyorum. Bu şehir hayatının kiftik kiftik yapısı ve dinamikleri beni bir kertenkeleye çevirdi. Her şeye koşmalısın, her şeyi almalısın, her şeyi bilmelisin, her şeyi duymalısın, her şeyi öğrenmelisin. Fakat nasıl bir motivasyonla ve nasıl bir enerji ile yeteceksin bunlara? Bir gün; 24 saat. Hiçbirine yetişemezsin. Ben de yetişemiyorum.”
Bütün bu sözler boş, anlamsız; isterseniz öldüğünüzde cenazenizde “iletişimde kalalım” diye not yazılmış ruh çağırma tahtaları bile dağıtabilirsiniz. Bir şeylere yetişmek zorunda değiliz yani. Kendimizi ve kendi bakış açımızdan yaşadığımız biricik hayatımızı sevelim, çünkü burada her şey mümkün.
Mutlu olmak için başkaları ile fazla ilgilenmemek gerekiyor.
Diyorum ve böyle de düşünmek istiyorum ama bu gece çok zor bir gece. Arkadaşlarımın hepsi ya düğünde, ya başka arkadaşları ile ya da kendilerince yaptıkları özel aktivitedeler. Ben ise evde kendimi motive etmek için bu satırları yazıyorum. Karşıma Caravaggio’nun “Golyat’ın Kafası ile Davut” tablosunu koydum. Davut ressamın genç halinde ve elinde tuttuğu ölü bedenden geriye kalan Golyat’ın kafası ise yaşlı halinde resmedilmiş. İnsan kendi kendisinin katili yani, gençken yaptıklarımız bizi bir gün öldürüyor. Bir katil olan ressama hayran olmak mümkün mü? Ya da bunu hangimiz yapmıyoruz ki? Tüm ihanetler güvendiğimiz insanlardan gelir sonuçta. Üzüntüm yerini neye bıraktı bilmiyorum ama içinde özlem de olduğu kesin. Neyi özler insan, kimi? Artık yüzü bile hatıralarımdan silinmeye başlamış ama evdeki boş küçük viski şişesinde ve dolaptaki yarım votka da hala hatırladığım biri özlenebilir mi? Evet mutlu olmak için ne yapmak gerektiğini biliyorum ama nasıl olduğuyla, huzurlu hissedip etmediğiyle, bu aralar sevdiği albümün ne olduğuyla, en son neye güldüğü ile ilgilenmeden edemiyorum.
Yorgun değilim, ne olduğumu bilmiyorum sadece.
Not:
Nedense bu aralar sürekli dinlediğim bu şarkı, bana onu hatırlatıyor; Marcus Miller -Butterfly
