Düşünce biçimini, sırf başkasınınkine uygun olsun diye değiştirmek ahmaklıktır ve bunu yapanlar ahmaktır. Söylemesi kolay, değil mi?
Son zamanlarda birini özlüyor musunuz? Ben kendimi özler oldum, mesela 10 yaşındaki beni. De Sade’ın ahmaklıkla beni itham ettiği sebepten mi, yoksa hayatın akışı mı böyle yaptı beni bilmiyorum ama bir şey değişmiyor; o halim aklıma gelince gülümsüyorum. Öyle dertsiz tasasız falan değildim, yine vardı kendimce dertlerim. Tuttuğum günlüklere baktım, yazdığım hikâyelere… Sonunda genelde ölüyorum. Hikâye ancak öyle bitebiliyor sanıyordum galiba.
Peki size bir bilmece; Neden olduğunu anlamadım ama günlüğüme yazmışım lisedeyken:
“Sevmek helâldir, sevilmek vebal. Özlemek mübahtır, özletmek günah.”
İnsan kendini özlüyorsa, kim olduğunu unuttu sanıyorsa ve o hâlini seviyorsa; bunun sevabı kime, günahı kime, vebali kime? Yaşlılığımı özlüyor da olabilirim tabii, bu mümkünse.
Yaşlı bir kadın olduğumda daha aykırı olmak istiyorum. Mor giyeceğim mesela ve ona uyum sağlamayan, hatta bana yakışmayan kırmızı bir şapka ile giyeceğim o elbiseyi. Emekli maaşımı viskilere, yazlık giysilere, çok şık sandaletlere harcayacağım ve en temel şeyler için – mesela tuz – param yok diyeceğim. Yorulduğumda yol kenarındaki bir banka oturup mağazalardaki bedava tadımlıkları mideye indireceğim ve alarmlara basacağım. Bastonumu bahçe demirlerine sürte sürte yürüyeceğim ve gençliğimin ciddiyetini telafi edeceğim. Yağmurda terliğimi dışarıdayken çıkaracağım ve başkalarının bahçelerinden gizlice çiçek toplayacağım. Ve tükürmeyi öğreneceğim – en uzağa.
Eğer biri olursa yanımda, o zaman o da berbat gömlekler giyebilir ve daha da şişmanlayabilir, bir oturuşta bir kuzuyu götürebilir ya da sadece ekmek yiyebilirdi, ya da mesela turşuyla idare edebilirdi. Hem de yaşlanınca otomatik gelen bir özellik olan “bir şeyler toplama huyu”, biriktirdiğimiz kalem, biblo ve diğer ıvır zıvırları anlamlı kılabilirdi.
Ama şimdi, yani hâlâ gençken, bizi kuru tutacak giysiler giymeli, kiramızı ödemeli, sokakta küfretmemeli ve diğerlerine ya iyi örnek olmalı ya da bizi makul kabul etmelerini sağlamalıyız. Akşam yemeklerine arkadaş davet etmeli, haberleri takip etmeliyiz.
Ya da belki de şimdiden biraz alıştırma yapmalıyım ki bir gün ansızın yaşlandığımda ve kırmızı şapkamı kafama taktığımda beni tanıyan insanlar şok olmasın ya da şaşakalmasın.
“Erim er olsun da yerim çalı olsun,” derler. Bu aklıma gelince şu da geldi bak : etrafımda herkesin ya sevgilisi var, ya evliler ya da nişanlı… Ayrıca tüm yakın arkadaşlarımın renkli gözlü olduğunu da fark ettim ama bunun konuyla bir alakası yok.
Evliliğin hâlâ aşkla ilgili olduğunu düşünüyor herkes. Evlenirken aslında bir aile hukuku sözleşmesinin altına imza attığını unutuyor. Neyi kabul ettiklerini bir okusalar, hem konunun sevgiyle alakalı olmadığını hem de buna imza atmak için bu kadar hevesli olunmaması gerektiğini anlarlar diye tahmin ediyorum.
Gençliğin ciddiyetine veriyorum.
Yaşlı, ciddiyetsiz günlerimi iple çekiyorum.
