Yazı

Eksik Rüyalar Bürosu

İstanbul’da, eski plakçılarla sahafların birbirine karıştığı dar bir sokakta bir dükkân vardı. Vitrininde isim yazmazdı. Camın arkasında yalnızca eski bir yatak başlığı, kırık bir sarkaç ve üstünde “Eksik Rüyalar Bulunur” yazan küçük bir kart dururdu.

Dükkânın sahibi Aras’tı.

İnsanlar ona geceleri gördükleri ama sabah unuttukları şeyleri anlatmaya gelirdi.

“Bir merdiven vardı ama nereye çıktığını hatırlamıyorum.”

“Babam bana bir şey söyledi ama tam cümleyi unuttum.”

“Bir kadın ağlıyordu… yüzünü hatırlarsam sanırım hayatım değişecek.”

Aras onları dinlerdi. Sonra gözlerini kapatır, uzun süre sessiz kalırdı. İnsanların anlattıkları eksik parçaların arasına sızar, unutulmuş kısımları bulurdu. Bunu nasıl yaptığı bilinmezdi. Bazıları onun hipnozcu olduğunu söylerdi, bazıları şarlatan. Ama dükkândan çıkan insanların yüzündeki o tuhaf rahatlama gerçekti.

Bir adam bir gün dükkândan çıkarken şöyle demişti:

“İnsan bazen yalnızca unuttuğu şeyi değil… neden unuttuğunu da öğrenmek istiyor.”

Aras bu cümleyi not etmişti.

Çünkü artık kendisi hiçbir şey hatırlamıyordu.

Kendi rüyaları ona yabancılaşmıştı.

Geceleri uyandığında zihninde yüzlerce sahne olurdu: boğulan çocuklar, kırmızı perdeli tiyatrolar, yanan şehirler, konuşan yılanlar, hiç yaşamadığı aşklar, hiç gitmediği kasabalar… Ama hangisi kendisine aitti bilmiyordu. Başkalarının eksik rüyalarını buldukça, onların anıları kendi zihninin içine taşınmıştı sanki.

Bir gece aynaya bakarken kendi yüzünü birkaç saniye tanıyamadı.

İnsan bazen en çok kendi yüzüne yabancılaşıyordu.

O gece dükkânı kapatmadı. Lambayı açık bıraktı ve sabaha kadar müşterilerinin dosyalarını karıştırdı. Her dosyada eksik bir parça vardı.

“Annem neden bana sırtını dönüyordu?”
“Trenin içindeki adam bendim sanırım.”
“Çocuk neden sürekli denize yürüyordu?”

Aras birden fark etti:
Kimse rüyasının tamamını istemiyordu.

İnsanlar yalnızca eksik parçanın acısını taşıyordu.

Çünkü eksik olan şey, zihinde sonsuza kadar büyüyordu. Bir şarkının yarım kalması gibi. İnsan zihni boşlukları gerçeklerden daha büyük hale getiriyordu.

Belki de onun işi insanları iyileştirmiyordu.

Belki yalnızca boşluklarını kapatıyordu.

Ve insan, boşluğu kapanınca değişiyordu.

Bu düşünce onu korkuttu.

Bir insanın acısını almak, onun kimliğini değiştirmek olabilir miydi?

Çünkü bazı insanlar eksikleri sayesinde hayatta kalıyordu.

Bir kadın vardı mesela. Yıllardır aynı rüyayı görüyordu: yağmur altında bekleyen bir adam. Aras rüyanın eksik kısmını bulmuştu. Adam kadına şunu diyordu:

“Ben seni hiç sevmedim.”

Kadın gerçeği öğrendikten sonra bir daha aynı rüyayı görmemişti.

Ama birkaç hafta sonra Aras onu sokakta gördüğünde kadın bomboş görünüyordu. Sanki yıllardır taşıdığı hüzün elinden alınmış, yerine hiçbir şey konmamıştı.

O an Aras ilk kez düşündü:

İnsan yalnızca anılarıyla değil, eksikleriyle de var olur.

Belki ruh dediğimiz şey, tamamlanmamış bir şeydi.

Sonra kendi rüyalarını düşünmeye başladı.

Belki de onları karıştırmasının sebebi buydu. Belki “ben” dediği şey zaten başkalarının parçalarından oluşuyordu. Çocukken okuduğu kitaplar, annesinin sesi, eski sevgilisinin kahkahası, sokakta duyduğu bir melodi… İnsan dediğimiz şey gerçekten özgün bir varlık mıydı?

Yoksa birbirine geçmiş yankıların toplamı mı?

Bir gece rüyasında yaşlı bir adam gördü. Adam bir kütüphanede oturuyordu. Raflarda insanların rüyaları vardı; ciltlenmiş, tozlu kitaplar gibi.

Aras adama sordu:

“Hangisi benim rüyam?”

Yaşlı adam güldü.

“İnsanlar hep yanlış soruyu soruyor.”

“Doğru soru ne?”

Adam kitabı kapattı.

“Bir rüyanın sana ait olması neden bu kadar önemli?”

Aras cevap veremedi.

Yaşlı adam devam etti:

“Bir düşünceyi gerçekten sen mi düşünüyorsun? Bir acıyı yalnızca sen mi hissediyorsun? Belki insan dediğin şey, sürekli birbirine akan bir nehirdir. Sen yalnızca adına ‘ben’ dediğin girdabı korumaya çalışıyorsun.”

Aras uyandığında ağlıyordu.

Ama neden ağladığını bilmiyordu.

Belki o gözyaşı bile ona ait değildi.

Sonraki gün dükkânına gelen müşterileri geri çevirmeye başladı.

“Eksik kısmı öğrenirsem iyi olur muyum?” diye soranlara artık net cevap vermiyordu.

Bir adama şöyle dedi:

“Bazı kapılar kapalı kaldığı için zihnin ayakta durur.”

Bir kadına:

“Belki de unutmak, zihnin kendini koruma biçimidir.”

Ve zamanla insanlar onu terk etti.

Dükkân sessizleşti.

Ama Aras ilk kez geceleri biraz daha rahat uyumaya başladı.

Çünkü artık rüyaları çözmeye çalışmıyordu.

Onların içinde yaşamayı öğreniyordu.

Son gece, dükkânı tamamen kapatmadan önce vitrindeki kartı değiştirdi. Yeni kartta şöyle yazıyordu:

“Bazı rüyalar bulunmak istemez.”

Ve sokağın lambaları altında yürürken ilk kez kendine şu soruyu sormadı:

“Ben kimim?”

Çünkü belki de bütün ömrü, cevabı olmayan bu soruyu taşımayı öğretmişti.