Meğer neşeniz gece birlikte eğlendiklerinize ve dönüş yolundaki ahaliye göstermelikmiş; yalnız kalır kalmaz, uzuvlarınızı güvenli, moralinizi yüksekte tutan içinizdeki taşıyıcı sütun, ansızın devrilivermiş.
Neyiniz var hanımefendi? Kemirici pişmanlıklardan, boğucu kaygılardan, yakıcı hayal kırıklıklarından mı muzdaripsiniz?
Bilmelisiniz ki; olumsuz addettiğimiz her gelişmenin, hayatımızı henüz bilincine varmadığımız en derindeki arzularımıza uygun bir yörüngeye oturtan ve ömrümüzün baştan sona bir sanat eseri gibi planlı, anlamlı bir bütün halini almasını sağlayan esrarengiz işlevleri vardır.
Bu hakikati daima aklında tutan, şüphesiz ki ne yanlış kararlar almaktan, ne kalbinde duyduğu kat’i ere uymaktan, ne de nihayetinde hüsrana uğramaktan korkacaktır;
Dünya önüne her ne getirirse göğsünü gererek, coşkuyla kabullenecek, seve seve, dans ederek, kahkahalarla katlanacaktır.
Af buyurun, tabii ya, bunlara bilâhare değiniriz; şimdiyse acilen, düşmüş güzel yüzünüzü yeniden yukarı kaldıracak, allı morlu sateninizin kırışıklıklarını açacak, içe bastığınız topukluları eski ihtişamına kavuşturacak sağlam bir sütunu içinize yerleştirmeli, sizi kendinize getirmeliyiz.
*
Romanlarda okuduğumuz olaylarla etrafımı çeviren dağınık sıradanlık ne kadar da zıt; “yücelik ve pespayelikte sergilenen tüm bu aşırılıklar, şu görüp yaşadığım vasatın neresinde”, diye iç geçiriyor gibisiniz. Rohmer’i sevmeyi bırak tanımayan bu kalabalıklara değil size soruyorum. Hanımefendi, bana lütfen söyler misiniz:
Phidias taşlanırken, şehrinin yamaçlarında zeytin toplanmıyor muydu? Shakespeare yazarken, odasının penceresi mazbutların yürüdüğü, dar, çamurlu yollara açılmıyor muydu? Raphael çizerken, seyrettiği ufku bölen yük gemileri limana yanaşmıyor muydu? Mozart bestelerken, alacaklıları art arda kapısına dayanmıyor muydu? Rica ederim, uyanın! Olağanüstü bir yer, zaman yoktur; daima ve sadece olağanüstülüğe cesaret vardır.
Aman gecikmeyelim! Var mısınız bu gece, aleladeyi alelade geçe, bizi erişilmez yüksekliklere çıkaracak bir rezaletle, sanat tarihine geçelim?
.
Genellikle dağda, ormanda, karda, çamurda rastladıkları izleri gözlemleyen, parmakların biçiminden, ayağının genişliğinden hayvanın cinsini cüssesini kısa süre içinde tespit edebilen zoologlar, acaba fotoğrafınızı görseler ne düşünürler, sonunda nasıl bir karar verirlerdi? Bana kalırsa vak’aya özel, bambaşka bir yöntem belirler, yanaklarınızın kızarmasına rağmen utanmayışınıza, aidiyetin damgasını taşımaktan gurur duyuşunuza, buhur gibi tüten taze bir sızının tadını çıkararak sere serpe uzanışınıza bakar, “A-ha! Bu galiba ‘sacer taurus’, yani bir ‘hazret-i öküz’ olmalı” derlerdi.
.
Ta 1800’lere değin, içine doğduğu muhitin ötesini bilmeyen insan, sadece iki yüzyıl içinde, havadan tek bir bakışla topografik gözleme kadir oldu.
Bu sayede küçüklüğünü, önemsizliğini, neden ancak cürmü kadar yer yakabileceğini daha bir iyi anladı,
hazmetti, kabullendi. Sıra sıra tarlaları, denizleri, dağları, evleri, ormanları, köprüleri, insanları seyrettikçe, artık kendini yedi iklimin merkezi bilmeyi, etrafta benim diyerek seğirtmeyi zül addetti.
Hanımefendi, yolculuğunuzun akabinde, henüz hiçliğimizin hüznü ve öfkesi kalbinize hakimken, birlikte bu trajediyi tersine çevirecek bir cürüm işlemeye ne dersiniz? Ateşimiz aniden, volkan gibi püskürdüğünde, dalga dalga yayılarak koca dünyayı kül ettiğinde, haritalar silinip, zaman durup, söylenecek söz bittiğinde, “aşk olsun sana, bu ne güzel intikammış” diyeceksiniz Hanımefendi .
.
Bir ömür yapıp yapabileceğimiz her şeyin, aslında kâğıttan kuleler inşa etmek olduğunun farkındasınız Hanımefendi; fakat bu uçucu, dağılmaya mahkûm zaferlerin, hayatı yaşamaya değer kılan, hakkı verilmesi gereken yegâne mutluluklar olduğunu da unutmamalısınız. Zamanımız, hem de imkânımız varken, erkenden gevşeyip alçak zirvelerle yetinmek bize yakışmaz hanımefendi. Arzu ve iştahımızı muhafaza ederek altyapıyı olabildiğince uzun tutmalı, tepe noktasına kaynakların tamamını kullanarak yavaş yavaş gitmeli, bütün meşakkatin hedefi olan, geciktirdikçe haşmeti artan o büyülü an gelip geçtiğinde, iç ısıtan bir gülümseyişle gözlerime bakıp, ‘vay be, harika olmadı mı’ diye sormalısınız Hanımefendi.
X
Terimin gözyaşlarıma karıştığı yerde;
Nil’in kıyısında, ay ışığında
Anubis’in gölgesi dans eder
Piramitlerin sessiz tanıklığında
Zaman, kum taneleri gibi süzülür
Sfenks’in bilmece dolu bakışları
Geçmişin sırlarını fısıldar
Papirüs yapraklarında yazılı hayatlar
Rüzgârla savrulur, unutulur
Osiris’in parçalanmış bedeni gibi
Dağılır umutlarım gecenin karanlığına
İsis’in ağıtı yankılanır çölde
Kaybolmuş ruhların çığlıklarıyla
Firavunların tahtında oturur yalnızlık
Altın maskeler ardında gizlenen acılar
Hieroglifler anlatır bitmeyen hikâyeyi
Sonsuzluğa uzanan bir yolculuk hakkında
