Yazı

Yankı

Bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettiğim sabahlardan birinde, oturduğum sandalyenin altındaki boşluk bile bana eski bir yankıyı hatırlattı. Ne gelen oldu ne giden; sadece bir gölge eğildi üzerime, tanıdık ama adı koyulmamış bir ağırlık gibi.
Hep böyle olur zaten: hatırlamadığını sandığın bir şey seni çoktan hatırlamıştır.

Bir akşamüstü sessizliğinde, rüzgârın bile bir süreliğine nereye ait olduğunu unuttuğu anlarda, masa kenarına bıraktığım küçük taşın neden orada olduğunu düşündüm.
Hiçbir anlamı yoktu.

Sanki biri çok önce konuşmuş da kelimeler hâlâ duvarlarda asılı kalmış. Ben onların arasından geçerken ses çıkarmamaya çalışıyorum, dokunup düşürürüm diye. Dokunsam belki parçalanacaklar; dokunmasam benimle gelmeyi sürdürecekler.
İkisi de aynı kader.

Zamanın katman katman soyulduğunu hissediyorum bazen; sanki her saniyenin altından başka bir saniye çıkıyor da ben hiçbirine tam olarak yetişemiyorum.
Yetişmek zorunda da değilim.
Dünya acele edenlerin değil, beklediğini bilmeyenlerin omzunda eğrilir.

Bazı sabahlar insan, kendi içindeki devrimin artık kutlanmayan bir bayram olduğunu fark ediyor. Öyle sessiz, öyle kendiliğinden ve öyle gereksizce büyük.
Devrim dediğin bazen bir eşya kadar sessiz, bir kuş kadar kısa nefesli.

 

İnsan bazen içindeki odaları saymaya çalışır.
Kaç kapı?
Kaç pencere?
Kaç karanlık köşe?
Sonra fark eder ki odaların sayısı değil, odalarda unutulan eşyaların ağırlığı yoruyordur onu.
Ben de yoruldum bir ara.
Ama sonra yorgunluğumu da bir eşya gibi bir rafa kaldırdım.

Gökyüzünün batıya sarktığı saatlerde hep aynı şeyi düşünüyorum:
Bir yerlerde mavi duruyordur hâlâ.
Ama benim baktığım yerde mavilik her zaman başka bir renge dönmekle meşgul; turuncuya, mora, belirsizliğe.
Sanki göğe değil de kendime bakıyorum.

Kimileri konar, kimileri göçer; ben bir yere varmadan hep aynı yerde bulunmanın tuhaf huzursuzluğunu taşıyorum. Ne giden olmak var içimde ne kalan; bir çeşit arada kalmışlık, ama adı konmamış bir arada.
Kiminle, neyle, ne zaman?
Hiçbir işaret bırakmıyor.

Bir gölge gördüm geçenlerde;
Kime ait olduğunu bilmeden arkasından yürüdüm.
Gölge kayboldu.
Geride sadece yürüyen ben kaldım.

Kelimeler bazen insanın sırtına dayanıp bekler; bir şey diyecek gibi ama demekten vazgeçmiş.
Ben de vazgeçtim çoğu şeyden.
Bir şeyleri anlatmaktan değil — anlatmanın nereye vardığını bilmekten vazgeçtim.
Belki de hiçbir yere varmıyor.
Belki de vardığı yeri ben çoktan unutmuşum.

Geceler uzadığında yalnızlık bir sığınak gibi davranıyor.
Kötü bir şey değil aslında; insanı içine alan bir su.
Hem ağır hem serin.
Hem tanıdık hem hiç dokunulmamış.
Zaman zaman da eski bir yüzü anımsatıyor, ama yüz dediğim de bir gölge kadar soyut artık.
Kaybolmak bir yön değil, bir derinlik duygusu.
Ben bu derinliği sevdim galiba.
Dibi yok, sınırı yok, adlandırması yok.

Batıda gökyüzünün değiştiği anlar var; sanki gök kendi kendini hatırlıyor da rengi bundan dalgalanıyor.
İnsan da biraz böyle oluyor.
Kendi kendine dokununca değişiyor, değiştikçe dokunmaktan korkuyor.

Bazen bir ses duyuyorum — belki ben söylemiyorum ama benden geçmiş bir ses.
“Dur,” diyor.
“Sus,” diyor.
“Devam et,” diyor.
Hepsi aynı anda.
Hepsi çelişiyor ama hiçbiri yanlış gelmiyor.

Kökleri olmayan ağaçlar gördüm rüyamda.
Kolları göğe değen, gövdesi toprağa küskün.
Belki insan da böyle bir şeydir:
Bir yere tutunmadan ayakta durmaya çalışan, ama düşmediği sürece düşmeye meyilli.
Uyanınca unuttum.
Uyandığım için değil — hatırlamaya elim gitmediği için.

Ve bütün bunların içinde, hiçbir şeyin birbirine bağlı olması gerekmiyor.
Her parça kendi halinde, kendi ağırlığında, kendi sessizliğinde durabilir.
Tıpkı benim gibi.
Tıpkı senin gibi.
Tıpkı dünyanın anlamı olmayan ama etkisi olan nesneleri gibi.

Sonra her şey yeniden sıradanlaşıyor.
Devrimler susuyor.
Gökyüzü kendi rengini takıyor.
Ben yine oturduğum yerden geçip gidiyorum, geçip gitmeden duruyorum.

Ve bazen, bilmediğim bir sebep yüzünden, içimden şöyle bir şey geçiyor:
“Belki bir yerlerde biri bütün bu kelimeleri çok önce duymuştu.”

Ama o da susuyor.
Ben de.
Gök de.

Bazen düşünüyorum:
Belki de en derin şeyler, hiçbir hikâyeye bağlanmayanlardır.
Sadece var olup geçerler.
Ama geçerken bir yerimizi hafifçe ezerler.

Yine de tuhaf bir çağrı duyuluyor, kimse söylemese de:
Susmayalım.
Ama söylemeyelim de.

Gelmesin kimse; gitmesin de.
Böyle kalsın:
Uğramış ama uğramamış gibi,
Dokunmuş ama izi kalmamış gibi,
Anlatılmış ama anlaşılmamış gibi.

 

Bir adım öne, bir adım geriye.
Bir devrim kadar çok, bir susuş kadar hafif.