Doktor hayatında çok garip danışanlar görmüştü.
Kendisini Napolyon sanan bir adam…
Evdeki robot süpürgenin kendisini takip ettiğine inanan bir kadın…
Burçlar yüzünden üç kez boşanmış bir çift…
Ama kapısında ki “Tanrı” olarak not aldığı ilk danışanıydı.
Kapı açıldı.
İçeri beyazlar içinde uzun sakallı bir ihtiyar girdi.
Ardından genç bir adam.
Sonra takım elbiseli orta yaşlı bir iş adamı.
Doktor gözlerini kırpıştırdı.
“Hanginizsiniz?”
Üçü aynı anda konuştu.
“Benim.”
Doktor derin bir nefes aldı.
“Daha ilk dakikadan başlamayalım.”
Sonunda hepsi birleşip tek kişiye dönüştü ve koltuğa oturdu.
Doktor dosyasını açtı.
“Şikâyetiniz nedir?”
“İnsanlar.”
“Biraz daha spesifik olabilir misiniz?”
“Hayır.”
“Tamam…”
Doktor not aldı.
Ana şikâyet: İnsanlar.
“İnsanlarla ilişkiniz nasıl?”
“Kötü.”
“Neden?”
“Sürekli konuşmak ve benden bir şeyleri düzeltmemi istiyorlar.”
“Evet?”
“Sabah dua ediyorlar.”
“Evet?”
“Öğlen dua ediyorlar.”
“Evet?”
“Gece dua ediyorlar.”
“Evet?”
“Bir tanesi geçen gün tost makinesi bozulduğu için bana seslendi.”
Doktor kaşlarını kaldırdı.
“Belki sizi seviyorlardır.”
“Bu sevgi değil. Bu teknik destek hattı.”
Doktor istemsiz güldü.
“Peki neden doğrudan konuşmuyorsunuz?”
“Ne demek?”
“İnsanlarla.”
Tanrı irkildi.
“Yani herkesle tek tek mi?”
“Evet.”
“Olmaz.”
“Neden?”
“Kalabalık.”
Doktor dosyaya yazdı:
Sosyal anksiyete şüphesi.
Tanrı hemen öne eğildi.
“Hayır.”
“Peki neden peygamber gönderiyorsunuz?”
“Çünkü müşteri temsilcisi sistemi daha verimli.”
“Yani çağrı merkezi?”
“Tam olarak.”
“Ve siz üst yönetim misiniz?”
“Ben yönetim kuruluyum.”
Doktor başını salladı.
“Anlıyorum.”
“Anladığını sanmıyorum.”
“Hayır gerçekten anlıyorum.”
“Hayır anlamıyorsun.”
“Tamam.”
Tanrı rahatladı.
Sonra doktor başka bir sayfaya geçti.
“Aile ilişkileriniz?”
Tanrı yüzünü buruşturdu.
“Yok.”
“Hiç mi?”
“Hayır.”
“Anne?”
“Yok.”
“Baba?”
“Yok.”
“Kardeş?”
“Yok.”
“Kuzen?”
“Yok.”
“Dayı?”
“Yok.”
Doktor bir süre bekledi.
“Bu biraz sıra dışı.”
Tanrı omuz silkti.
“İnsanlar sürekli akraba yaratmaya çalışıyor.”
“Belki aidiyet hissi istiyorlardır.”
“Ben aidiyet istemiyorum.”
“Niye?”
“Sonra bayram ziyaretine gitmek gerekir.”
Doktor kahkahasını zor tuttu.
“Peki arkadaşlarınız?”
“Arkadaşım yok.”
“Neden?”
“Kimse seviyeme çıkamıyor.”
“Bu biraz narsistik bir düşünce olabilir.”
“Bir dakika.”
Tanrı öne eğildi.
“Narsizm kişinin kendini olduğundan büyük görmesidir.”
“Evet.”
“Ya gerçekten büyükse?”
Doktor kalemini bıraktı.
Bu soruya üniversitede hazırlamamışlardı.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra doktor sordu:
“Kendinizi yalnız hissediyor musunuz?”
Tanrı tavana baktı.
“Arada.”
“Ne zaman?”
“Yeni galaksi yaratmayı bırakınca.”
“Başka?”
“Pazar günleri, kiliseler ve camiler ve diğer tapınaklar kapalıyken.”
Doktor not aldı.
“Boşluk hissi?”
“Bir evren yaratıyorum geçiyor.”
Doktor notu sildi.
Bu sırada terapi ilerledikçe Tanrı’nın bazı savunmaları çözülmeye başladı.
“Hiç hata yaptığınızı düşünüyor musunuz?”
“Düşünüyorum.”
“Örneğin?”
“İnsanlara özgür irade vermek.”
“Bu kadar mı?”
“Bir de yorum yapabilme yeteneği.”
Doktor güldü.
“İnternet yüzünden mi?”
“Özellikle internet yüzünden.”
Sonra çok önemli bir noktaya geldiler.
Doktor ciddi bir sesle sordu:
“Hiç sevildiniz mi?”
Tanrı sustu.
“Tapıldım.”
“Aynı şey değil.”
“Alkışlandım.”
“Aynı şey değil.”
“Korkuldum.”
“Aynı şey değil.”
“Trend topic oldum.”
“Aynı şey değil.”
Tanrı ilk kez sessiz kaldı.
Doktor yumuşak bir sesle konuştu.
“Belki de insanlar sizi sevdiğinde kontrol sizden çıkıyor.”
Tanrı huzursuzlandı.
“Kontrolü severim.”
“Ne kadar?”
“Bütününü.”
“Biraz fazla değil mi?”
“Biraz?”
Sonra birden odanın ışıkları gidip geldi.
Doktor boğazını temizledi.
“Bu tehdit miydi?”
“Refleks.”
Seansın sonunda doktor son değerlendirmesini yaptı.
“Sanırım temel probleminiz şu.”
“Neymiş?”
“Kimsenin size eşit olmasını istemiyorsunuz.”
“Doğru.”
“Kimsenin sizi eleştirmesini istemiyorsunuz.”
“Doğru.”
“Kimseye gerçekten yaklaşmıyorsunuz.”
“Doğru.”
“Ve yalnızsınız.”
Tanrı sustu.
İlk kez gerçekten düşündü.
Sonra başını kaldırdı.
“Yani hastayım?”
“Bir miktar.”
“Ve iyileşebilir miyim?”
“Elbette.”
“O zaman artık Tanrı olmam.”
Doktor durdu.
“Nasıl yani?”
“Mutlaklık ile ruh sağlığı birbirine pek uygun değil.”
Doktor bir süre düşündü.
Haklı olabileceğini fark etti.
Seans bitti.
Tanrı ayağa kalktı.
“Teşekkür ederim.”
“Rica ederim.”
“Gerçekten yardımcı oldunuz.”
Doktor gülümsedi.
“Ne güzel.”
Tanrı da gülümsedi ancak kendisine hasta diyen bu adam onu biraz da rahatsız etmişti.
Sonra ekledi:
“Bu arada diğer danışanlarınızı gördüm.”
Doktorun yüzü düştü.
“Ne yaptınız?”
“Bir şey yapmadım.”
“Gerçekten mi?”
“Ufak şeyler.”
“Ne gibi?”
“Napolyon olduğunu sanan adamı geçen yüzyıla gönderdim.”
“Robot süpürgeden korkan kadının evine ikinci bir robot süpürge koydum.”
“Burç yüzünden boşanan çiftin doğum saatlerini değiştirdim.”
“Bir adamın bütün çoraplarını tek tek kaybettim.”
“Bir öğrencinin tez dosyasını kaydetmeden kapattım.”
“Bir müzisyenin kafasına üç aydır çıkmayan bir melodi bıraktım.”
Doktor dehşet içinde bakıyordu.
“Niye yaptınız bunları?”
Tanrı kapıya yöneldi.
“Dürüst olmak gerekirse…”
“Evet?”
“Bir terapistin terapiste ihtiyacı olup olmadığını merak ettim.”
“Ne demek bu?”
Tanrı kapıda durdu.
Sonra dönüp son kez gülümsedi.
“Önümüzdeki haftadan itibaren tüm danışanların seni suçlayacak.”
Doktorun rengi attı.
“Ne?!”
“Terapi ilerledikçe sorunlarının arttığını düşünecekler.”
“Bu etik değil.”
“Ben etik komitesine bağlı değilim.”
Ve kayboldu.
Bir hafta sonra doktorun telefonuna ilk mesaj geldi.
“Doktor Bey, robot süpürgem artık bana göz kırpıyor.”
İkinci mesaj:
“Ben Napolyon değilim ama galiba Waterloo’yu kaybettim.”
Üçüncü mesaj:
“Burcum değişmiş olabilir mi?”
Doktor başını masaya koydu.
Tam o sırada telefon yeniden titredi.
Bilinmeyen numara.
Mesaj tek satırdı:
“Seneye aynı gün aynı saatte görüşelim.
— Tanrı”
Doktor o gün ilk kez terapiye gitmeyi düşündü.
